Şimdi bir başka yerden giriliyor mevzuya. Yol inceltiliyor. Ve vakti gelince de cepheden girişeceğiz savaşa. Kaçak dövüşmeden, bel altı vurmadan… Direkt yani doğrudan kalem kuşanacağız. Harbice… Belki sert olacak. Dilimiz ısırmadan, kalemi bükmeden… Vakti gelince… Ama dileriz bir büyük yanlıştan dönülür ve o vakit gelmez.

Konumuz şimdi simgeler olsun. Bildiğimiz semboller, armalar, bayraklar... Kıymetli, değerli, kursal kavramlardır bunlar. Hatırlarsanız Ali Asım önceki sezon yükselme grubu maçları öncesinde futbolu bıraktığında onu uğurlarken değinmiştik bu konuya uzun uzun. Okumak isterseniz o yazıyı buyurun bu da bağlantısı…

Konumuz simge… Boş bir kavram değildir bu. Hatta simgelerin içi anlam olarak fazlasıyla doludur. Onu kimseler tartışamaz bile. Ki kimselerin de simgeleri (bu simge kavramına geniş bir perspektiften bakabiliriz) tartışmaya da hakkı bir anlamda yoktur. Çünkü önce sevmiş ve inanmışsındır. Bunlar yeterli hislerdir.

Futbol âlemi de ezelden beri bu simgelerle vardır, eski veya yeni… Bu simge bir armadır, renklerdir veya bir tür canlıdır ama daha çok has bir futbolcudur, hocadır.

Örneğin kabul veya reddedilsin, Gündüz Tekin Onay Adanaspor için ebedi bir simgedir. Böyledir bu. Ben ya da bir başkası bunu değiştiremez gayri. Ve fakat yine örneğin bir Ekrem Al ömrü billâh, bizi şampiyon yapsa da bu sezon (üzülerek söylüyorum, gidişata göre bu pek mümkün görünmüyor, ama yanılan biz olalım, yeter ki Adanaspor(luluk) kazanan taraf olsun…) asla simgemiz olamayacak, yanından bile geçmeyecek. (sezonu bile tamamlayamayacak diyeceğiz ama demiyoruz işte can sıkmamak için…( hatta  o, koca bir camiayı yok sayarak "başkan yoksa ben de yokum" diyerek bir karakter tahlili yaptırdı bize ve sınıfta aslında o dakikada kaldı...)

Simgeler bir sezonluk da olabilir, üç beş sezonu kapsayan bir dönemlik de… Bu simge o camianın omurgasını oluşturur olduğu yerde. Bir duruş, bir görüş verir. Mizandır…

İsa, Özer, Timuçin, Kayhan, Feyzullah, Ali Beykoz, hatta Altan daha öncesinde Miliç hep bu nitelikte futbolcular olmuştur. Kavafis’in bir şiirinde “bu şehir arkandan gelecek, başka bir şey umma, başka şey umma”… dediği misal; O futbolcuların hayatlarında da hep Adanaspor olmuştur, bu ad (Adanaspor) hep yanı başlarında durmuştur. Arkalarından gitmiştir.

Evet, simgeler önem arz eder. Onlarla oynamamalı. Tersi bir durum, fena çarpar zamanı gelince…

Evet… Devam edeceğiz…

Üç Maymun Üzerine Birkaç Söz

Üslup sinemacılığının en önemli ismi olmuştur şimdi Nuri Bilge Ceylan. Üç Maymun’u da bu anlamda Antalya’da garip bir biçimde haksızlığa uğrayıp öte yandan aldığı tüm ödülleri hak etmiştir.

Üç Maymun’un içeriğinde Yılmaz Güney’in Baba adlı filmi hatırlanabilir. İkisinde de bir baba vardır ve ailesi için bir fedakârlık yapar, ikisinde de o aile bu fedakârlığın karşısında alçakça adeta “darp edilir.”

Filmleri anlatmayalım. Ama hem anlatım hem de sonuç yönünden bakınca bambaşka iki film çıkmıştır ortaya, ikisi de birbirinden güzel…

_________________________________

Şöyle bir baktığımızda Yılmaz Güney'in Baba'sı; Sabahattin Ali'nin Kuyucaklı Yusuf'unu işaret eder bize, İnce Memed'i... Çünkü o devirlerin hayatı kaçınılmaz olanı zaten dayatmış insanına. Bundan ne Yılmaz Güney kaçabilirdi, ne Sabahattin Ali, ne Yaşar Kemal... Bir hesap varsa görülecek, hiçbir şey sineye çekilmeyecek!

Ee, her dönem koşulları ve anlayışlarıyla gelir.

_________________________________
Bugünün hayatı da Nuri Bilge Ceylan'a üç maymunu oynatmayı dayatmıştır, tüm rezillikleri sineye çeken bir devir ve insanlar kalmıştır ona da anlatacak... Ama o da dayanamamıştır bir Nuri Bilge Ceylan olarak, bir yerde, Yılmaz Güney'in Baba'sı olmuştur, hesabı görmüştür; nagantını alıp, Muazzez'i "kirleten" Kaymakam'ı ve Şakir'i haklayan Kuyucaklı Yusuf'a dönüşüvermiştir adeta.

2000’lerin Türkiye’sinde, ekonomik çaresizliğin bir ahlaki zafiyete devrolduğu anda Üç Maymun’un tüm karakterleri filmin de isminin hakkını vererek “bir zavallı hale razı olmuşken”,  kanımca Nuri Bilge Ceylan olaya bir tanrı-sanatçı hakkını kullanarak müdahale etmiştir. Film kahramanlarının yapamadığını kendisi yapmıştır. Böylece yukarıda bahsettiğim “farklı son”u bir nebze de olsa dengelemiştir.
Bu da, devre uymayan sanatçının kendi eseri içinde "özel" bir duruşunun resmi olmuştur. İyi de olmuştur.

Milyonluk Eşekler

O müthiş zamanlarımız…

Bizans takımlarını dolayısıyla ligi silkeleyip sarstığımız yıllar… Bir fırtınaydık, Silinidirspor’duk ezip geçen…

Her futbolcumuz bir ateş… İsa milli takıma kadar gidiyor, kolay mı Anadolu’dan bir futbolcunun oraya kadar gitmesi, gidiyor ve 30 metreden golü atıyor. (mesafeyi biraz abartmış olabilirim: )) Apache İsa..

Onu veriyoruz, Zonguldak’tan Özer’i alıyoruz. Özer gol kralı oluyor.

Beşiktaş’a Özer’i veriyoruz, oradan Bora’yı alıyoruz.

Adanaspor’u o yıllarda tutabilene aşk olsun… Ve derken Bora gol kralı…

Bora’yı geri veriyoruz, Özer’i geri alıyoruz…

Anlatmaktan, yazmaktan, dinlemekten, konuşmaktan bıkmadığımız, keyif aldığımız destan zamanlar…

Mütevazı bir Adanaspor Bizans takımlarını tepelediğinde o vakitler bir şenlikle, neşe bularak bağırılırdı, rakibe en ağır darbeyi indirerek; Milyonluk Eşekler…

Yani bu sözlerin muhatabı 3 büyüklerin oyuncularıydı.

Ama bunu, oralardaki taraftarın kendi ruhsuz futbolcusunu protesto etmek için de sık sık kullanmış olmaları da vaktiyle söz konusu idi. Bu muhabbet hala var mı bilmiyorum ya… Neyse, şu süper lige çıksak da bu eğlenceyi gündeme getirsek: ))

 Kötü zamanlarımızdan kalma bir acı hatıradır, diyelim ve paylaşalım bunu: ))(Tezahüratı idare eden tribüncülerden bir arkadaşın yanındakiyle konuşmasından alınmıştır.)

— Gardaş var ya…( bu sırada tezahurat devam ediyordur: saldırın)… (ıslıklı tempo: fiiyt fiiyt) durmadan. fiiyt fiiyt… Tabi yanındakiyle de konuşmasına devam ediyordur bu esnada, eksik anlaşılmasın…

— Biliyon mu…( tezahürat devam eder… bu taraftar arkanızda her zaman… fiiyt fiiyt…)

— Şöyle bir gol olmasını…( tezahürata devam: Kaplan’a rahat yok… fiiyt fiiyt…)

— Öyle özledim ki… ( 5 Ocak’ta filancaya atmadan… fiiyt fiiyt…)

— Tellere yapışmayı… Öyle özledim ki…

Bu arada biz bir gol yeriz ve fakat tezahürat devam eder, tellere yapışma hasreti bir başka bahara kalır.

…saldırın, durmadan, bu taraftar arkanızda her zaman, kaplan’a rahat yok…

Aslında spor, hayatın dışında öncelikle kutsal bir faaliyet değildir. Spor toplumun yansımasıdır. Toplumun özellikleri spor kurumuna da aynen yansır. Eğer toplumda yoksulluk, cahillik, etnik ve dini ayrılıklar varsa, spor müsabakalarında arzu edilemeyen görüntüleri yaşamak kaçınılmaz olur.

Politikacı, iş adamı ve yöneticiler her ne pahasına olursa olsun zafer isterlerse, oyuncu ve antrenörler bu tür baskılara dayanamazlar ve başarı için her yolu denemek zorunluluğu hissederler. Sporun topluma yansıttığı stres, spor için mazeret değildir. Haksız rekabet, saldırganlık ve şiddet sporun, doğru oyunun düşmanıdır. Toplumun tüm kurumları istenilen düzeye getirilmeden spor kurumunda reform yapmak mümkün değildir. Çünkü spor olgusu toplumun tüm birimleriyle ilişkilidir (Eitzen).

Kendi gündemimizden fırsat bulup 1.lig’de şampiyon olan takımlara değinemedik. Bildiğiniz gibi Manisa ve Diyarbakır doğrudan yükseldi süper lige. Sezon başında sağlam kadrolar kuran iki takım öne çıkıyordu. Birincisi Manisa diğeri, Rize idi. Rize tam bir hayal kırıklığıydı… Aslında Manisa da beklenen tempoda bitiremedi ligi. Haftalar önce ilan etmeliydi şampiyonluğunu. Ama bu sezon 1.lig çok enteresandı.

Diyarbakır tam bir sürpriz oldu. Sezon başında bildiğimiz olayları yaşadılar, sezon boyunca hep sorunlu geçti. Fakat sonuçta istediklerini almayı bildiler.

Tahminlere ve ilk yarı performansına göre Kasımpaşa da favoriler arasındaydı. Süper lige sorunsuz dönerler, diye düşünüyorduk. İkinci yarı sadece bizim düzeni bozdular, daha doğru bir söyleyişle 2. yarıya daha iddialı ve umutlu başlamamıza engel oldular. O kadar, onun dışında Kasımpaşa ikinci devrede, deyim yerindeyse yattı. Karşıyaka-Kasımpaşa şampiyonluk maçıyla da büyük olasılıkla, hani bir sürpriz olmazsa süper lige dönecekler.

Manisa ve Diyarbakır’ı yürekten kutluyoruz. Süper ligde başarılar onlara.

Bizi ilgilendirmeyen şampiyonluk maçında kazanan kim olursa olsun onlara da süper ligde kalıcılık diliyoruz.

…

beni burada arama anne
kapıda adımı sorma
saçlarına yıldız düşmüş
koparma anne
ağlama
kırıldıysa düş evinin kapısı
bütün kırık kapıların çağrılısıyım
kızların yanaklarında çukurlaşan
biten başlayan aşkların ortasındayım
her kavgada ölen benim
bayrak tutan çarpışan
her kadın toprağı tırnaklayarak doğurur beni
özlem benim kavga benim aşk benim
bekle beni anne
bir sabah çıkagelirim

bir sabah anne bir sabah
acını süpürmek için açtığında kapını
umarım kurtuluş haberleriyle dönmüş olur
cam ve kekik kokuları içinde acı yüzlü çocuklar
o zaman nasıl indirilmişlerse şen şakrak
öylece kalkar uykudan şalterler
dişleyip tükürmeden sigaralarını
türkü tadında giyinirken işçiler

bir sabah anne bir sabah
acını süpürmek için açtığında kapını
adı başka sesi başka nice yaşıtım
koynunda çiçekler
çiçekler içinde bir ülke getirirler
başlarını koymak için yoğun dizine
sen hazır tut dizini anne
o mükemmel güne

Nevzat Çelik

Şafak Türküsü

Şöyle bir bakalım son üç haftaya doğru:

• Altay bile şu an için rakiplerimizden birisi...
• Takımın 51 puanı var.
• Oynayacağı son 3 maçtan birisi bizle...
• Haftaya Sakarya ile oynuyorlar, iç sahada da olsalar KAZANAMAZLAR...
• Berabere kalırlar en fazla eder 52, biz zaten Karabük'te kazanacağız etti 49...
• Sonra Adana-Altay...
• Kazanırsak puanlar eşitlenecek...
• Son hafta iddiasız Samsun'da kesin kazanırız.
• Ligi de 55 puanla kapatırız.
• Altay son hafta eğer Erciyes iddiasızlaşmışsa yani garantilemişse ligde kalmayı Altay da kazanır onlarda 55 puanda bitirir.
• Demek ki ikili averaj da çok önemli...
• O halde Altay'ı 2 hafta sonra 2 farklı yenmek de gerekebilir.
  
  Bu arada haftaya Bolu-Giresun maçı da çok önemli hale geldi... İkisi de kardeş takım bildiğiniz gibi... Bakalım ne olacak...
• İsmail Eğriparmak

Bolu’yu Yenmek

Boluspor’u yenersek neler olur?

1. Tabi ki ilk 6 heyecanımız pekişir olur.
2. Sonra oynayacağımız iki rakibin ( Rize ve Altay) bize bakışı iyiden iyiye değişmiş olur.
3. Adanaspor’un adı ile bu sezondaki ağırlığı örtüşür olur.
4. Lige yine yeni baştan başlanmış olur.
5. Müthiş bir “son beş hafta” olur.
6. Ki o 5 hafta tadından yenmez olur.
7. Takımın ve taraftarın o inatçı iddiası bir mana kazanmış olur.
8. Vaktiyle Antalya’da kaybettiğimiz o son maç ile yeniden hesaplaşma fırsatı doğmuş olur.
9. Bu arada son iki (ekstra) maç için örneğin Emrah Bedir namına güzel ve etkileyici bir sezon sonu “son dokunuş” imkânı doğmuş olur.
10. Haddizatında iyi olur.
11. Hiçbir şey olmasa bile yeni sezon için, en üst moral seviyesinde bir Adanaspor hazır olur.
12. Bu iş olur!!!

Adanaspor.org forumlarında gündemde olan konulardan biri, bu Pazar konvoy halinde veya bağımsız, ama belli bir saatte Çatalan tesislerine gidip takıma moral, güç, sevgi, şefkat, destek vermek… Meşaleler, konfetiler (ikincisini ben ekledim: )) eşliğinde…

Futbol bir şenlikse ve mutlak sevdaysa, yine ve hep yola düşmekse (ki öyledir) tabi ki varız. Antrenman yapan turuncu formaları görmek için de varız, içinde Adanaspor adı geçen her yerde varız, Adanaspor içinse sebepsiz de varız.

“Bizler inandık siz de inanın” demeden de varız, bir başına inanarak da varız.

Turuncu bir gün batımında şehrin sınırlarına varırız; şarkılar, şenlikler… Bir hayalden bahsedilir, gelecek güzel günlerden… Varız, varırız…

Ersan Âdem Gülüm’e Dair

Sezon başında Ersan bir iki hatadan sonra tribün tarafından ıslıklanmıştı. Bu duruma dair üzüntümüzü yazmıştık. Bırakın bir futbol maçının aktörünü, hiçbir insan  bu şekilde ıssızlığın ortasında bırakılamaz demiştik.

Son maçlar Ersan Âdem’in yüreğinin ve kalitesinin turnusol kâğıdı oldu. Gün gösterdi ki bu futbolcumuz yılın en önemli transferidir, savunmanın bel kemiğidir. Arada ufak tefek hatalar olmuyor mu? Nedir ki…

Önümüzdeki sezon çok iş yapacak Ersan ve biraz zaman geçince de transfer yıldızlarından biri olacak, yeter ki böyle oynamaya devam etsin.

Yeniden Merhaba “İnce Memed”

1993 Şubat-Mart'ında okumuştum Yaşar Kemal’in İnce Memed’ini. İşte 16 yıl oluvermiş. Burada bir iki paragrafta anlatamayacağım bir roman. (Bir kere özellikle Adanalıyım, Çukurovalıyım diyen birinin mutlaka okuması gereken bir kitap.)

Bireysel bir isyanın toplumsal bir hüviyete bürünmesi aşkla, acıyla, vefayla, inatla, sevgiyle, kavgayla, dirençle (ne kadar tanıdık kavramlar değil mi sevgili Adanasporlular) anlatılması ancak bu kadar mümkün olur ve bu kadar güzel…

Modern zamanların Homeros’u Yaşar Kemal bir Çukurova destanını yazarken 20. yüzyılın başlarından yakın zamana gelen bir Türkiye panoramasını da kaleme almıştır İnce Memed’le.

2009 Şubatında, yeniden okuma ihtiyacını derinden duyduğum bu başyapıtı kitaplıkta ararken bir eski dostu aramanın heyecanını ve sonra bulmanın sevincini yaşadım.

Daha ilk sayfaları okurken bile, Abdi Ağaların tahakkümüne bu günlerde daha çok giren ülkemde şimdi seni çok daha iyi anlıyorum İnce Memed…

Yeniden merhaba…

Şimdi bakıyorum da çok eski bir zamandı. Sanki milattan önceydi. Tarih? Yok! 70′lerin sonu olabilir mi? Ama hatırladığım bir Adanaspor-Zonguldakspor maçıydı. Küme düşmeme mücadelesi veriyoruz. Takım kritik bir dönemeçte. Bu maçı da kazanamazsak halimiz harap. Kapalı, kasvetli bir hava; Adana’ya hiç yakışmıyor. Karabulutlar hem gerçek hem de mecazi anlamda üzerimize çökmüş. Maçın son anlarıdır ve Adanasporumuz 1–0 yenik oynuyordur. Ne o maç için ne de o sezon için yapacak bir şey vardır artık. Bir ara arkama döndüm, o zamanlar 27–28 yaşlarında bir abi başını elleri arasına almış, sessiz sessiz ağlıyordu. Evet, yeni bir şey daha anlamıştım. Adanaspor için maça gidilir, ondan başarı beklenir, sevinilir... Ama işte biricik Adanaspor için gözyaşı da dökülebilirdi.

Abdullah Avcı

Sonunda en beyefendi hocayı da çileden çıkardılar ya…

Hiç hazzetmediğimiz bir takımdır İstanbul B.B. renkleri içinde her ne kadar turuncu olsa da…

Ama orada bir Abdullah Avcı var ki… Ona şapka çıkarırız. Severiz… Tutarlı bir biçimde sergilediği incelikli davranışları işte onu en fazla İ.B.B. teknik direktörü yapabilmiştir ne yazık ki… Bu durum da nezih futbol âlemimizin hazin bir fotoğrafını vermektedir. (Bizce) milli takım düzeyinde bir hoca İBB’deyse ve akabinde en fazla İBB’yi çalıştıracak biri milli takımın başındaysa aslında bu ülkede futbola dair konuşulacak herhangi bir şey kalmamış demektir. Yoktur. Bitmiştir.

___________________________________

Mevzunun esasına dönelim; 1Şubat 2009 tarihli Eskişehir-İBB maçında fena halde mağdur olan İBB önce Engin B.nin sonra da hakemin gadrine uğramıştır. Ve Abdullah Avcı da kendi terbiye ölçülerinde öfkesinin sınırına gelmiştir. Buna rağmen işte o bahsettiğimiz ve takdir ettiğimiz terbiye sınırları içinde aslında diyeceğini de demiştir. Ve de öyle anlaşılıyor ki “Türkiye Cumhuriyeti”nin (Eskişehir’in demiyorum) bir maliye bakanı Eskişehirspor’un 12. adamı olarak çift dalmaya devam etmektedir. Devamında da bu konuda zaten hassas olan kamu vicdanı incinmektedir.

Bakın, bir tek bu durum bile o koca Eskişehirspor efsanesini yerle bir etmeye yeter. Belleği zayıf bir toplum olabiliriz. Ama futbolun dünyasında her bir ayrıntı, taraftarların bilincine kazınarak kaydolmaktadır. Biliriz. Yaşadık.

Demedi demeyin!

Birkaç yazı altta Arjen Robben’den bahsetmiştim. Şimdi bunu bize bağlayalım. Adanaspor’un Robben’i vaktiyle kimdi? İzlemiş olanlar çok iyi hatırlar ve onaylar ki o Ümit’ti.

Samsunspor’dan 1984 civarında transfer edilmişti. Onunla birlikte bir futbolcu daha alınmıştı ama diğeri Ümit’in yanında sönük kalmıştı. Sağ kanadın adeta sihirbazıydı. Topu aldığı zaman bilirdik ki bir şeyler olacak. Özel bir seyirci topluluğu olan Ümit mutlaka bir şeyler yapardı. Onun 4–4 berabere biten bir Tarsus maçındaki golü aslında golden önceki tüm hareketleri hala belleklerdedir. Hakikatte biz Robben’i izlerken az da olsa bir nostaljiye dalıp o müthiş Adanaspor’un müthiş Ümit’ini de izler gibi oluyoruz.

Bir Tekirdağ maçında Adanaspor’un 8. golünden sonra kanadındaki savunma oyuncusunun “Abi yeter artık gelme!” demek zorunda kaldığı rivayet edilir. Sonraki sezonların birinde Ümit dönemin en yüksek transfer ücretini alarak Antalyaspor’a transfer oldu. Oradan da Fenerbahçe’ye gitti. Biz onu hep Adanasporlu Ümit olarak izledik ve bundan hep mutlu olduk hep keyif aldık.

___________________________

Bugüne gelecek olursak kendi standartlarımızda, şimdiki Adanaspor kadrosu içinde Robbenvari iki oyuncudan bahsetmek mümkün. Bunlardan biri Hakan’dır diğeri ise Habip. Bu iki oyuncumuz oyunun yükünü fazlasıyla omuzlamak zorunda kalmadıkları sürece bulundukları kanatlarda yüksek tahrip gücüne sahiptir. Yeter ki dayanışmanın, yardımlaşmanın üst düzeyde olduğu bir futbol ortamı olsun. Yeter ki özellikle orta sahada biraz daha güçlü bir Adanaspor olsun. Siz o zaman Hakan ve Habip’in neler yapabileceğine tanık olacaksınız. Bu iki futbolcunun oyunun kaderini her an değiştirebilecek niteliklerde olduğunu göreceksiniz. Dilerim zaman beni mahcup etmez!

Not: Ne yazık ki biz bu satırları yazarken, Habip Profesyonel Futbol Disiplin Kurulundan G.Antep maçından dolayı, üstelik ona en çok ihtiyaç duyduğumuz bir zamanda 2 maç ceza alıyor. Ah Habip ah…

Bir Başka Turuncu/ Arjen Robben

“Arjen Robben (Doğumu 23 Ocak 1984 Groningen doğumlu) 1.80cm boyunda Hollandalı futbolcu. Şu anda Real Madrid C.F'de oynamaktadır. Forvet oyuncusu ve kanat oyuncusu olarak görev yapmaktadır. Sürat makinesidir. Sol ayağını mükemmel kullanan bu oyuncu Chelsea'ye geldikten hemen sonra ayağı kırıldığı için bir süre futboldan uzak kalmıştır. Yaklaşık değeri 30.000.000€ dur. Hollanda'da iki kez yılın oyuncusu seçilen Robben, Hollanda Milli Futbol Takımı’nın en önemli oyuncuları içinde yer almaktadır. Real Madrid e 36 milyon Euro ile transfer olarak senenin en pahalı 2. futbolcusu olmuştur.”

______________________________________

Bunlar Arjen Robben’e dair ansiklopedik bilgiler ve her yerde bulunabilir. Fakat yazılanların hiçbiri ve bu yazının kendisi onu futbol perspektifinden anlatmaya yetmez.

  *  Onun karizması David Beckham’ın artistik bir pazarlama ürünü olmasından farklı bir durum arz ediyor. Evet, hazret kadar “vitrinsel” değil, her bir yoldan da gündeme gelmiyor. Belki saçsız kalmaya başlaması onu futbolunun bir adım gerisine itiyor. Robben enteresan bilekleriyle ve çalımlarıyla “rakip savunmacıların bir talihsizliği” ise bahsettiğimiz fiziki durumu (burada bir “galiba’ demek boynumuzun borcudur) direkt Robben’in talihsizliği olarak kendine dönüyor (bunu, onu televizyondan izleyen bir “his” olarak yazıyorum, yanılma ihtimalim son derece yüksektir). Bu da ondan çalımı fena halde yiyip ters yüz olan rakiplerin bir tesellisi oluyor: Evet, bizi fena benzetti, lakin bu anda yolacak saçlarımız var bizim, hiç olmazsa: ))

Bilmiyoruz oralarda böyle bir avuntunun olup olmadığını. Ama bildiğimiz bir şey varsa o da Robben’in izlenmeye fazlasıyla değer bir oyuncu olduğudur. Oyunculuğu da doğrudan futbola dairdir. En azından izlediğimiz maçlarında, onun futbolundan başka bir şeyle ilgilenmediğine tanık olduk. Bir başka talihsizliği ve işte asıl talihsizliği de sıkça sakatlanmasından kaynaklanan “cam adam”lığıdır. Ama işte hiçbir tehdit onu futbolunda, geride bir yere sabitleyememektedir. Ve Robben topu her aldığında, futbol ilahlarını çıldırtırcasına, 90 dakikanın kaderini değiştirebilecek bir karşı-ilah olduğunu göstermektedir. Ateşi tanrılardan çalan Prometheus gibi. Ve işte bunun cezası da belki de bir futbol ölümsüzü olmasını engelleyebilecek “cam adam”lığıdır…

Takviye

Dünkü açıklamalar takviye olacağına dairdi. “Takviye olabilir” gibi bir söz geçmişti. Bu ligi takviyesiz götürmemiz çok zor. Bırakın ilk ikiyi veya ilk altıyı, 1.ligde tutunabilmek için bile 2 noktaya en az 2 transfer gerekmektedir. Bunlardan biri savunma diğeri, orta saha oyuncusu olmalı. Özellikle orta sahadaki boşluk, siz buna ne derseniz deyin, sezon başından beri bizi fena hırpaladı.

• Bence takım olarak yaşadığımız tüm sorunların temelinde bu orta saha arızası vardı.
• Gol yollarına sokulamadıysak,
• Gol pozisyonu bulamadıysak yeterince,
• Golcülerimiz boş geçtiyse genelde,
• Haddinden fazla gol yediysek,
• Takım moralini tribün umudunu yitirdiyse,
• Keyfimiz kaçtıysa…

Tüm bunların temel nedeni hep orta sahasızlıktır. Bakınsanıza, geçen sene kadroya bile giremeyen bir oyuncuya kaldık… Volkan Glatt transferi bir umut olmuştu ama Kasımpaşa maçındaki sahne Glatt’ın epey sonra hazır olabileceğini gösteriyordu.

Bu iki mevkiiye yapılacak acil transferlerle fakat güçlü transferlerle (bu saatten sonra kimleri bulacaksak…) kabuslar görmeden sezonu tamamlayabiliriz.

• Unutmayalım, buraya yani 1.lige çıkmak süper lige çıkmaktan (hem maddi hem de manevi anlamda) çok daha zor.
• Durumdan çıkaracağımız vazife; en azından bulunduğumuz konumu korumaktır, bunun için de en az iki takviye yapmaktır. Son bir umutla bekliyoruz…

Bir Şehrin Dengeleri

• Şehrin dengeleri oynaktır, duruma göre değişir.
• Bugün söylediğini yarın inkâr ettirir.
• İlkesizlikler üzerine kurulmuştur şehrin dengeleri.
• Dengeyi kuran da meçhuldür çoğu zaman.
• Bir gizli el dokunur şehrin dengelerine.
• Bir ortaoyunudur aslında şehrin dengeleri.
• Neye göre dengelenir, bellidir de, diyebilene aşk olsun.
• Tahterevallidir şehrin dengeleri, dengede tutmak için ayak oyunları gerekir.
• Hakka göre değildir, keyfidir şehrin dengeleri.
• Standartlar hep  değişir.
• Dengeleniverir dengeler.
• Açık olana eyvallah, ama gizli menfaatlere göre dengelenir şehrin dengeleri.
• Bir nalıncı keseridir.
• Hırslar, kıskançlıklarla sıvanır binası şehrin dengelerinin.
• Zalimcedir.
• Bizans oyunlarına rahmet okutur.
• Mertçe değildir.
• Bel altından vurur.
• Kanaat önderleri(!) hiçbir şeye kanaat etmezler ki hakikatte yoktur öyle bir müessese.
• Şehrin dengeleri yerel gazetelerin dengesizliğine bırakılmayacak bir hassas terazidir.
• Adalete dairdir, gözleri bağlıdır, kimi yargıladığını görmemek, bilmemek içindir; kör bir adalet için değil.
• Ne yazık ki bazen Parası veya gücü olanın dengesidir.
• Ama “bir gücü olduğunu zannedenin” dengesizliği değildir.
• Dengesini kaybetmiştir haddizatında şehir.

On yıllardır böyledir şehir. Yoksullaşmaktadır. Kimsesizleşmektedir. Çünkü birilerinin çıkarı, bireylerin-toplumun çıkarlarından önce gelmiştir hep. Hep kandırılmıştır şehir, aldatılmıştır yani. Tarımsız, sanayisiz, siyasetsiz, “komuoyu”suz, sporsuz, felsefesiz, yerelde gazetesiz kalmıştır. Kalakalmıştır. Arada kalmıştır. Koca koca adamlar kendi menfaatleri için manevralar yaparken bir futbol macerasında takımlarını en masum duygularla seven insanlar, garip bir kinle, karşı karşıya kalmıştır. Hep karşı kutupta kalmıştır. Ve oluşturulan bu düşmanlık üzerinden kimi siyaset kimi de ticaret yapmıştır.

• Şehrin dengeleri mi? Bu söz bir “şehir efsanesi” olsa gerek…
• Dengesini kaybetmiştir ip cambazı ve şehir ölmüştür!

Maç İddaa’ya Gitti

Yakın zamanın bir tribün saptamasıdır bu:

• Maç iddaaya gitti.
• Maç iddaya gidecek
• Oranlara bak, bu maç iddaaya kurban edilir

Şeklinde yorumlara rastlanır. Yaşananlar göstermiştir ki aslında taraftar yıllardır futbolun içindeyken, onunla yakın bir hayat sürerken edindiği izlenimler, tanık oldukları onun bu durumda pek de haksız olmadığını gösterir.

Gazetelerden okuduklarımız, TV’lerden filan izlediklerimiz, duyduklarımız; Avrupa’da ve Türkiye’de yaşananlar böyle bir tribün kaygısını yaratmıştır. Zaten paranın köpeği olmuş futbol bir de bahislere, bahisçilere mi pazarlanıyor, aslında hiç de karanlık olmayan, hatta ziyadesiyle aydınlık mekânlarda?

Ayrıca “sistem” denen o soyut organizasyona duyulan güvensizliğin bir göstergesidir de bu yorumlar. Çünkü birileri bir yerlerde anlaşılır “ideallerle(!)” örgütlenmiştir. Dernekler, federasyonlar, kulüpler, partiler, ama işte oralarda o örgütlü insanlar “gizli örgüte” evirilip “şahıslarına menfaat sağlama” gruplarına, çetelere dönüşmüşlerdir.

Bir ülkede “dinin kutsallığı” içinde bile türlü dalavereler çevrilirken, tezgâhlar kurulurken, bir yerlerde enteresan insanlar, şirketler enteresan yollarla birkaç gecede dolar üzerinden milyoner edilirken bir futbol maçında küçük bir operasyon düzenlemek iş midir bre!

Sonuçta:

• Burada her maç rahatlıkla iddaaya gidebilir
• Bundan sonra, uzunca bir zaman, yenilgi gerekçelerinden biri de bu kaygı sayılmalı
• Saha, hava, sakatlık, ceza sebepleri gibi…

Hakemler

Herkes bir şeyler dedi yazdı onlar için. Biz de yazacağız bir iki satır.

Hem 1.ligde hem de Süper Ligde birçok maçı izledik. 1.ligde muhatap olduğumuz maçlar tabi ki Adanaspor’undu. Stattan veya TV’den izledik bu maçları. Süper lig maçlarının hatırı sayılır bir miktarını da izledik TV’den, evet. Bu yazının hazin sonu şu ünlemle de özetlenebilir hakemler için: Vah!  

Onlarca, yüzlerce hataya tanık olduk. Vahim hatalardı bunların çoğu. Hakemler belki art niyetli filan değildi o anlarda. Belki diyoruz. Öyle farz edelim. Bu da bir sorundur ama kendi başına, garabet şudur: Hakemlerimiz fena halde kötüdür. Kötüden de kötüdür. Bir alay “ne yaptığını bilmeyenler topluluğu”dur.  Birçok takımın kaderiyle oynamıştır onlar. Sezon boyunca onca emeği hırsızlamışlardır. Antrenmansızlardır, tutarsızlardır, iddiasızlardır, gayretsizlerdir, kolaycılardır…

Hata yapan futbolcu gider, yönetici gider, hoca gider; ama hata yapan hakem gitmez, hayır belki gider, yukarı yukarı gider. Büyük takımların(!) maçlarını yönetmeye gider.

Futbol en küresel spor-sektördür belki de. Örneğin bir Avusturalyalı dünyanın öteki ucundan gelip burada top oynuyor. Oynayacak elbette itiraz buna değil. Hocası da geliyor her yerden. Gelsinler, futbolumuza katkıları inkâr edilemez. Anladınız geleceğimiz noktayı:

Öneriyoruz! Bundan böyle hakem de gelsin dışarıdan. Bir yasak varsa konuya ilişkin, kaldırılsın. İstiyoruz bunu; çünkü tanık olduğumuz ve maruz kaldığımız onca eziyetten sonra o hakemlerin bir tekine bile inancımız, güvenimiz kalmamıştır. Art niyetli olup olmamaları bizi hiç ilgilendirmiyor! Can yakmaları ilgilendiriyor! Öyledir, yabancı hakem istiyoruz!!!

Not: Fırat Aydınus için çok yazdık burada. Bu notla ona da noktayı koyuyoruz. Ona “sana hakem olamazsın demedim” diye seslenmiştik. Son maçında da (Trabzon-Eskişehir) gördük ki aynı zamanda bir tetikçidir o. Düştüğü hazin durumlar nedeniyle inanın ona acıdık da bu kez. Ah, insan bir kere şaşırmaya görsün.

Kaplanpenche’ye öteden beri 20’nin üzerinde ülkeden giriş oluyor (Avrupa’nın birçok ülkesinden, Avustralya’dan, Kuzey Afrika’dan, Eski SSCB’den, Çin’den, ABD’den, Brezilya'dan…). Belki bahsetmiştik. Bu girişler bizi tabii ki daha fazla heyecanlandırıyor. Binlerce km uzaktan Adanaspor’u izleyenlere elimizden geldiğince ulaşmak bir başka mutluluğumuz oluyor.

Fakat bu hafta yapılan bir giriş, hassasiyetimize yeni bir boyut kazandırdı. Kamerun’dan gelen tıklama Kbong ve Mbilla için ayrıca bir şeyler yapmamız gerektiğini düşündürdü, hissettirdi bize.

“Dünya’nın öteki ucunda bir yerde yaşayan, futbol oynayan bir arkadaşı, kardeşi, oğlu fotoğraflarla da olsa görme-izleme isteği onları bize de ulaştırdı.” Buna ayrıca cevap vermeli, dedik.

Karabük maçı fotoğrafları sonrası, örneğin çarşamba günü “foto-yorum” bölümünde Mbilla ve Kbong fotoğrafları sıralayacağız; Kamerun’a da sevgiler deyip…

Sabaha Kadar Oynasak …

Aslında bu bir sıkılmanın işaretidir. “Bu maçtan hayır yok. Gidip şurada iki tek atalım. Daha çok keyif alırız. Hem böyle eziyet de çekmeyiz.” anlamındadır.

Takım belki koşuyordur, ama sadece koşuyordur. Boş boş koşuyordur. “Bak ben koşuyorum ve doğal olarak birazdan yorulacağım, sonra bana sitem etme.” der gibi koşuyordur.

Mevkisini bilmeden koşuyordur. Bir kısır döngüde koşuyordur. Topu almak için değil, toptan kaçmak için koşuyordur. Topu koşturamadığı için koşuyordur. Gol atacak bir organizasyonu olmadığından koşuyordur (hay bin kunduz, haftalar önce not aldığımız şu satırlar bizim şimdiki durumumuza ne kadar da benziyor!).

Ama işte biz ille de gol isteriz, onun heyecanını isteriz, girişimizi isteriz. Bunun işaretlerini göremeyince de teşhisimizi koyarız:
“Abi, sabaha kadar oynasak da gol atamayız!”
Bunu yanımızdakine söyleriz daha çok. Acıyla haykırmayız tribünden sahaya. Çünkü bu kendimizin bir saptamasıdır, derin futbol bilgimiz, gözlemlerimiz ve tecrübelerimizle sabitlenmiştir ki kitlenin de keyfini kaçırmaya gerek yoktur. En çok yanı başımızdakiyle paylaşırız derdimizi. Bu yüzden “abi, kardeş, baba” gibi artık bilinmesi gereken bir gerçeğin ifade edilmesinin vaktinin geldiğini sezdiren samimi bir kelimeyle başlar.

Ve bir mucize olmazsa maç hakikaten öyle biter.

Rize’yi Nasıl Yeneriz?

• Forma aşkıyla yeneriz.
• Adanasporluluğumuzla yeneriz.
• Takım, tribün bir olur yeneriz.
• Her futbolcu bu işi bir onur meselesi bilir, öyle yeneriz.
• Mücadele ederek neler yaptığımızı hatırlarsak yeneriz.
• Uyuyan dev uyanırsa yeneriz.
• Ama o kadar eksikle nasıl yeneriz!
• Futbol sadece sahadaki nicelikle değil nitelikle de oynanıyor.
• Yani sadece 11’e 11 değil ki maç bu anlamda.
• Bir de “kalite” denen mefhum var ortada.
• Hani “silkinmeler” olmuyor değil futbolda…
• Ama bu durumumuz da yalnızca bir “silkinme” ile düzelir mi ki!
• Yeni hoca yeni umut, deyip bu konuya hiç girmiyoruz ve girmeyeceğiz. Yeter konuştuk bu antrenör işini.
• Peki, gerçekten yenebilir miyiz Rize’yi?
• (Vah, biz bu satırları da mı yazacaktık?)
• Keşke yenebilsek Rize’yi, birçok sıkıntı aşılırdı devreye kadar.
• Yenelim be şu Rize’yi.
• Ne iyi olur.
• Biz yine maça, yenmek umuduyla gideceğiz Rize’yi.

Yine olmadı diyelim, ne gam! Ne demişti bir şiirinde Cahit Sıtkı Tarancı:

“Korkum yok bana verdiğin elemden,

Her mihnet kabulüm,

Yeter ki gün eksilmesin penceremden.”

Yeter ki Adanaspor’umuz herhangi bir eksikliği olmasın hayatımızda.

Feyzullah

Top ondayken tribün bilirdi ki bir şeyler olacak. Gol olacak veya net bir gol pozisyonu yaşanacak; taraftar sonu bilinen, belki tahmin edilen bir coşkuyla ayakta olacak. O zamanlar “takım aşkına taraftar ayağa” sloganına zaten gerek yok, çünkü Feyzullah buna tek başına bile yapabilecektir. Bilirdik.

Onun kendine özgü ve binlerle ifade edilebilecek bir taraftar kitlesi vardı. Feyzullah’ı seyretmek, futbol denen o eğlenceli etkinliğin haz alma hissini tatmin etmeye yeterdi. Bizim Maradona’mızdı desem abartmış olmam. Hatırlayanlara sormak bile yeter.

Nejat’la organize ettikleri frikikler unutulmaz. Malum noktada bir serbest vuruş düdüğüne biz penaltı muamelesi yapar öyle sevinirdik. Nejat topu hafifçe havalandırırdı, Feyzullah vururdu ve gol olurdu. Bu kadar basitti eylem.

Yine dar zamanlarımızdı, tribünün tepkisi olur olmaz yerlere isabet eden deli maytaplar gibiydi. Birinde Feyzullah’a geldi bu tepki. Ki o söz konusu maçta da en çok savaşandı. Feyzullah, kendisine yöneltilen “tepkileri” duyduğu yerden bir bakış fırlatmıştı maratona, adeta o anda buz kesmişti tribün veya bir ‘Tarantino’ filminde her şey ağır çekim seyrediyordu o zaman… Sanki bin yıl süren bir sessizlik olmuştu. Evet, bir tepki olurdu belki futbolcuya, hak edeni de vardır; ama işte o saat itibariyle uzayın boşluğunda savrulmuş o acı sözlerin muhatabı asla Feyzullah olmayacaktı. O bakıştan bu böyle bilinecekti.

Derken, ilerleyen dakikalarda o sitemkâr bakışı bıraktığı noktadan (kuzey kale arkasına, orta saha ile ceza sahası arasında bir yerden) öyle bir şut çekti ki Feyzullah, o topu ne kaleci gördü, ne ben gördüm ne de tribün gördü. Bize kalan gole sevinmekti artık. Ama Feyzullah yalnızca bir “futbolcu onuruyla” o golden sonra takımının galibiyetinin peşine düşmüştü yine, tribünden basit bir intikamın değil.

Adanaspor’un mazisine dönüp baktığınızda orada, hem de güzel bir yerde Feyzullah’ı göreceksiniz.

...“YENİLMEMİŞ” bir adam!!!

Bir Yıldız Daha Kaydı

Adanaspor’un Tarsus’taki en büyük destekçisi sevgili Ali Cem 15 Kasım 2008 itibariyle dünya evine girdi.

Önemli tüm maçlarımızda Adana’ydı ve onun tribünde olduğu maçları hep kazandık; iki Mersin maçı, Demirspor maçı, Karabük maçı… Daha önceki sezonda Mersin'deki şampiyonluğu beraber kutlamıştık hatta…

( Bu aralar Ali Cem’in maçlara acilen gelmesi gerekiyor, evlilik hazırlıkları nedeniyle ihmal etmişti buraları, en yakın zamanda bekliyoruz Başkan Rahmi, Hüseyin’i, Barmen Yusuf’u da alarak: ))

Pankart çalışmalarımıza da katılır, o vakitler müstakbel eşine o pankartlar aracılığıyla da mesajlar yollardı. (Bakınız 1. fotoğraf)

(2. fotoğrafta da Tarsus tribünlerinin önemli isimlerinden Başkan Rahmi ve Hüseyin ile Ali Cem kardeşimiz)

Hoca Kim Olacak

Üç isim dolanıyor piyasada, üçü de birbirinde vahim.

      *  Celal Kıbrızlı hala antrenörlük yapıyor mu, meçhul. Unuttuğu berberliği tepemizde mi öğrenecek? Bu ismi acilen geçelim.

       *  Diğer isim Bahri Kaya. Rıdvan’dan hazır aldığı takımı zar zor şampiyon yaptıydı(!) Hoş, takım zaten şampiyondu aldığında. Rıdvan işi epeyce kolaylamıştı zaten. Ama o yıl Bahri Kaya’nın kupadaki basiretsizliğini unutmayacağız ve affetmeyeceğiz. Bahri Kaya’nın büyük gayretiyle de yenildiğimiz Kocaeli kupayı alıp UEFA’ya gitmişti. Kupayı almasaydı da gidiyordu… Bir de ne yapmış onca zamanda bu hoca liglerde. Lütfen Adanaspor’un çapını bu kadar düşürmeyelim! Çok basit bir şey söylüyoruz; Adanaspor’un ağırlığını çekebilecek biri lazım. Ne demişler, “devlerin yükünü karıncalar çekemez!” Unutulmaya! Bu ismi de tez elden çizdik.

   * Sonuncusu Hikmet Karaman. Hocalığa dair bir kariyeri varsa nedeni Adanaspor’dur. Büyük bir ihanetle gitmişti Kocaeli’ye. Üstelik türlü Bizans oyunları da yaparak… Bizim paramızla Avrupa’yı gezip beğendiği topçuları Kocaeli’ye transfer ettirerek, peşinden birkaç futbolcumuzu ayartarak… Çabucak geçelim bu ismi de…

Şimdi takımı Ahmet Yıldırım ve Fuat çalıştırıyormuş. Şu koşullarda bizce en isabetli isimdir Ahmet Yıldırım’dır… Neden, diyeceksiniz. El cevap:

• İlklere imza atan Adanaspor, burada da bir ilki gerçekleştirecektir. Oyuncu-menajerlik uygulaması. “Şimdiki zaman” buna son derece uygundur.
• Gündemde o üç isim varsa bunlardan çok daha kariyerli olan bir Ahmet Yıldırım var karşılarında. O, UEFA kupasını kaldırmış bir futbolcudur, hiçbir şey olmazsa… Peki ötekiler?
• Takımı en iyi tanıyanlardandır Ahmet Yıldırım, bizle bir şampiyonluk keyfi de yaşamıştır, tribünden edindiğimiz izlenim onun takımı çevirebilecek bir dirayette olduğu yönündedir.
• Ara dönemde isabetli transferler yapabilecek bir çaptadır.
• Üstelik bunun çok güzel bir örneği de vardır. Aslında çok örneği vardır da biz birini hatırlatalım. Efsanevi futbolcu RUUD GULLİT… 1995–1998 yıllarında Chelsea'de oyuncu menajer olarak görev almış ve Fa Cup'u kazanan en genç menajer olma unvanını ele geçirmiştir.
• Vaktiyle Gündüz Hoca başkanımız olmuştu teknik direktörümüzken, şimdi de Ahmet Yıldırım neden oyuncu menajer olmasın…
• Bizim camia olarak buna yüreğimiz yeter, desteğimiz de olur sonuna kadar! Haydi o zaman…

Önsöz: Maç öncesi son yazı aşağıdaki gibi iddialı bir başlıkta olunca ne de zor oluyor yahu bir beraberlik yazısı yazmak: ))

Denk kuvvetlerin maçı olarak göründü. İlk yarı Orduspor gol pozisyonları da buldu. Bir topları direkten döndü. Adanaspor maç boyunca dikkatli oynadı. Yakaladığım pozisyonu gol yaparım ve maçı koparırım, anlayışıyla oynadı. Nitekim 32. dakikada Hakan’ın ara pasına koşan ve rakiplerinden sıyrılan Kbong Adanaspor’un golünü attı.

Golden sonra da kontrolü elden bırakmadık. Bu sürede Ahmet Yıldırım akıllı oyunuyla takımı rahatlatan futbolcuydu. Hakan yine iyi işler yaptı. Fevzi üzerinde baskıyla net bir pozisyonda, galiba kaleye vurmaya cesaret edemedi, sağındaki Emre Hızarcı’ya bir pas çıkardı ve… bir golden olduk.

İkinci yarıya Emre Hızarcı’nın yerine Kerem’le başladık. Defansı böylece dörtledik, Ahmet önlerinde oynadı, onun da hemen önünde Hakan vardı. İkinci yarı Adanaspor rakibe pozisyon vermeme niyetindeydi. Genelde öyle de oldu. Bir pozisyonda Ahmet Şahin net bir golü çıkardı. Bu dakikada biraz şanslıydık, aslında rakip forvet güzel de vurmuştu; ama kalecimiz o dakikada çok iyiydi.

Derken…
Dakika 86’da hakem çıktı sahneye. Yahu bir her hafta bir şeyler mi yazacağız şu hakemler için! Bir tanesi haysiyetli bir insan gibi bir maç yönetmeyecek mi? Pozisyon şu; (valla en tarafsız halimle yazacağım: )) defansımızın arkasına bir top sarktı, Ahmet Şahin tam da ceza sahası çizgisine kadar çıktı. Rakiple birlikte topa havalandı, bunu yaparken ellerini filan açmadan da sırtını dönmeye çalıştı topa. Defansımız yardıma yetişirken, bu birlikte yükselme sırasında top kaleciye çarptı ve ceza sahası çizgisinden uzaklaştı. Ve hakem işte tam bu sırada start aldı ve tam da ceza sahası çizgisinde frikik kararı verdi. Ahmet Şahin’e de sarı kart gösterdi.

Maden bu kararı verdin ne diye kırmızı göstermedin ki be adam? Yüreğin o kadarına mı yetti? Vaziyeti mi idare ettin? Tabi kabak gibi ortada olan kaleye ayağı son derece düzgün Bruno güzel bir vuruş yaptı ve skoru eşitledi.

Not: Puan kaybettiğimiz her maçta biz zaten genel olarak yetersizdik, hadi itiraf edelim, kötüydük; ama o hakemler de en az bizim kadar kötüydü. Mesele bu. Yardım ummuyoruz, biraz insaflı olun diyoruz. Bırakın da en küçük bir bahanemiz olmadan yenilelim!

Maç fotoğrafları foto-yorum’da.

Bir Teselli Ver

Üçte üç yaptık. Ama yenilgide… Ne zamandır böyle kötü bir dönem geçirmiyorduk. En son kapanmaya giden senede böyle fena bir seriye tutulmuştuk.

Düzelmenin işaretleri var mı peki? Eldeki kadroyla yok bence. Bu yalnızca futbolcu niteliğinden kaynaklanan bir problem değil. Mevkilerde açıklar var. O da ancak transferlerle düzelir, bildiğiniz gibi…

Rakip belli bir güçte, bizdeki durum da malumunuz.

Hakan Hacıbektaşoğlu
Manisa - Adana maçına bakacak olursak ilk söyleyeceğim isim Hakan olur! Maç boyunca nasıl mücadele edilir, bunun bir resitalini yaptı Hakan!

• Koşabileceği kadar koştu,
• Bu yetmez elbette, takımı atağa kaldırdı,
• Dönüp defansa yardım etti,
• Hücum oyuncularına destek verdi,
• Kanat oyuncusu gibi kenarlardan top taşıdı,
• Şut çekti.

Diyeceksiniz ki orta sahada oynayan bir futbolcunun bunları doğal olarak yapması beklenir… Veya herhangi bir futbolcunun takımına bunlara yakın düzeyde bir katkı sağlaması gerekir…Haklısınız!

Ahmet Yıldırım
Hakan’a eklenecek bir başka isim Ahmet Yıldırım olurdu. 34 yaşındaki Ahmet Yıldırım da nasıl oynanması gerektiğine dair 90 dakikalık bir ders verdi adeta. Cem Karahan’ın ondan öğrenmesi gereken çok şey vardı bu maçta.

Cem Karahan
Ne yazık ki Hüsnü Özkara’nın büyük umutlarla transfer ettiği Cem Karahan oyunda kaldığı süre boyunca hemen hemen hiçbir işe yaramadı.

Yukarıda saydığım o olağan işlerin bir tekini yapsaydı bu maç yine de farklı olurdu.

Maç
Manisa’nın girdiği gol pozisyonları, lehlerine sonuçlansaydı “tarihi fark” diye bir başlık atmam gerekebilirdi. Biz elde ettiğimiz birkaç pozisyonu idareli kullandık ve bu hafta (eski deyimle söyleyeyim) “şerefli bir mağlubiyet” aldık!

Hoca
Hocayı eleştirim “o Cem’e nasıl bu kadar dayandı?” noktasında olur, bir de Onur yerine Kerem giremez miydi? Bunun dışında onun yapabileceği ne vardı ki bu kadroda! Mustafa Çapanoğlu’nun takım için yapabileceği en büyük iş takımdaki "savrukluğu" toparlamak olur, daha çok "kaynaşmış" bir futbolcu topluluğu kurmak, formasını seven… Yoksa ne Eyüp Hoca’yı ne de Mustafa Hocayı sorumlu tutabiliriz hal ve gidişten (öfkemiz kime biliyorsunuz). İşte bundan sonra tüm sorumluluk başkanımıza düşmektedir. Alınacak her kötü sonuçta yavaş yavaş o eleştiri odağına gelecektir. Dilerim işler o noktaya hiç varmaz.

Emre
Emre’nin 8. dakikada üst üste iki sarı kartla oyun dışı kalmasını hala anlayamadım. O arada ne oldu da 2. sarı çıktı sahneye? Bilemedim. Maçı birlikte izlediğimiz hiç kimse anlamadı. O Fırat Aydınus’a da bir çift lafım olacak, yarın… (Bu öfkeyle yazarsam “banlanırız” sonra kaplanpenche olarak: ))

Teselli
8. dakika uzatma oldu toplamda. Ve Adanaspor’umuz tam 90 dakika 10 kişi oynadı. Tüm eleştirilere rağmen, içinde bulunduğumuz koşullara göre konuşursam, “bittiğimizin resmidir” denecek seviyede bir maç oynamadık. Emre oyunda kalsaydı, Hakan ve Ahmet’e o civarda iki oyuncu kendi kapasitelerini biraz zorlayarak destek verseydi, bu karşılaşma yenilgimizle sonuçlanmazdı. Ve fakat 3-0’ı 3-2’ye getirmek hepimizde önümüzdeki Ordu maçı için iyimser bir hava yarattı. Bu da “haftanın kârı” olsun: ))

Sevinmek duyguların en içten bir biçimde dışa vurumudur. Onun içinde numara, riya olmaz. Bir hesap peşinde olmadan sevinirsin.

Sevdiğin için sevinirsin...

Şu sevinç yumağına bakar mısınız! Emre'nin şu sevincine... Bu, şampiyonluk düğümünü çözen maçın frikik golünden sonra çekilmiş bir fotoğraf... Şampiyonluk sevincine hazırlanma sevincidir bu... Emre'nin ve takım arkadaşlarının samimi sevinci...

Kopya Cinayetler

Evimizde oynadığımız ilk karşılaşmanın, Gaziantep maçının bir kopyasını yaşadık.

Rahatlıkla kazanabileceğimiz bir maçı daha aynı rahatlıkla kaybettik.

İlk yarı hiç pozisyon vermedik, birkaç gol pozisyonundan da yararlanamadık.

İkinci yarıda kişisel hatalardan iki gol yedik: İlkinde orta sahada atak hazırlayabileceğimiz bir pozisyonda Fuat Halit'in bir adım gerisine attı topu, orada kaptırılan topla sol tarafımızdan gol geldi. İkincisinde yine sağ kanatta gol hazırlığındayken Cihan kaptırdı sol tarafımızdan ikinci gol geldi.

Arada Fuat kırmızı kartla oyun dışı kaldı 1-1 devam ederken maç.

Yani kendi ipimizi kendimiz çekiyoruz. Tamam, biz yeterince bile iyi bir takım değiliz artık, ama yenildiğimiz takımlar asla bizen iyi değil.

Durum her geçen gün vahimleşiyor.

Maraton Dışarı

Gaziantep maçında olduğu gibi bu maçta da maratona kurban verdik. Önce Ersan'dı hedef adam, Gaziantep maçında; bugün Fevzi kurban edildi, devamında ona sahip çıkan takım arkadaşı Emre.

Şimdi keyfine göre bağıran maraton bunu takıma destek için birkaç dakika yapıyor. Devamında işler biraz ters gidince küçük bir grubun gazıyla da futbolculara sallıyor. Oysa kötü gün dostu olmak bizim tarzımızdı diyoruz. Anlaşılan "iyi taraftar olmak" sadece takımın iyi gününe endeksli. Son dakikaya kadar Adanasporu'nu destekleyen taraftar buharlaştı mı? Öyle değilse bile "seyirciye dönüştü".

Maçın bitmesine hala 15 dakika varken, uzatmalar hariç; takım 1-0 geriye düştükten sonra 1-1'i yakalamışken, on kişiyken bile rakibin üzerine gidiyorken, gitmek için çabalıyorken "Fevzi dışarı" demek, sadece art niyettir. O maratondaki tetikleyici üç beş kişi takımın galibiyetini düşünmüyor demektir. Başka bir hesap var demektir. Her maçta takım bu gerginliği mi yaşayacak işler biraz ters gidince? Taraftar ne zaman vardır? Sadece şampiyonluk sevinci için mi? Aradaki dönemde ne olacak?

O zaman şöyle mi diyelim; takım şampiyonluk potasına girinceye kadar, tepede iddialı bir konuma gelinceye kadar, "maraton dışarı!"

İyi takım bir iki takviyeyle yine kurulur; ama iyi bir taraftar olmak iyi bir takım olmaktan çok daha zordur; bu bir "tarz meselesidir".

Kişisel hırslarımızı, tatmin olmak zorunda(!) olan o ille de acil zafer tutkumuzu biraz bir kenara bırakalım, Adanaspor'a bakalım! Adanaspor'u düşünelim! Daha çok üzülmemek için öfkemizi içimizde tutalım bir parça, Adanaspor'a daha çok sarılalım. Gün bu gündür!

Hedefi şampiyonluk olarak koyup bunun gereği olabilecek pek bir şey yapamamak camiayı dalgalı bir ruh haline sevk ediyor: Evde şen, dışarıda yaslı. Taraftarın da kafası karışıyor, iddialı olsak mı olmasak mı? Bakıyorsun liderle aranda 6 puan var, dönüyorsun geriye lig sonuncusu ile aranda iki puan var. Yüksek sesle düşününce, şampiyon da oluruz küme de düşeriz, gibi bir cümle çıkıyor ortaya.

Biz taraftar olarak hiçbir maddi veya resmi sorumluluk üstlenmeden hedefi zaten belirledik( geçen sene de önceki sene de o bin haz dolu hedefi belirlemiş ve şampiyonluk keyfini yaşamıştık). Çünkü takımın içinde bulunduğu çeşitli koşullar biz o kadar da ilgilendirmez. Neler olduğunu bilmeyiz de. Bakarız rakiplere, bir de Adanaspor’umuza. Bu sahada da çapımızda takım yok deriz (ki geçen yıl 50 takımın en iyisi Adanaspor’dur her anlamda demiştik ve Adanaspor kimseyi mahcup etmeden o 50 takımın lideri olarak şampiyon olmuştu. Bunu bir kez daha hatırlatmakta fayda var.). İddiamızı sürdürürüz. Ama işte dedik ya biz sadece taraftarız. Böyle lafları hiç çekinmeden ederiz.

Peki, sorumluluk sahibi olanlar da böyle konuşursa… O vakit bu iddianın gereği yapılır, yapılmalı.

Dünkü maç, o kadar iddialı açıklamadan sonra tam bir hayal kırıklığıyla sonuçlandı. Yine söyleyelim; o kötü Karşıyaka’ya hazin bir biçimde yenildik. Ki o Karşıyaka 12 puanla oynuyor bu saat itibariyle. -Bu lig hakikaten enteresan…-

Şimdi şu futbol denen şey bir tür savaşsa ve elinde yeterli silahın yoksa ne yaparsın? Siperde beklersin destek gelmesini… Aslında –bizce- Adanaspor tam da bunu yapıyor. Liderle arayı açmadan ilk yarıyı tamamlamak niyetinde en az kayıpla, şimdi transfer olamayacağına göre. (tabi ki hedef hala şampiyonluksa…) Sorası sonra…

Eyüp Hoca elindeki silahları en iyi şekilde kullanarak çarpıştı. Başarılıydı da. Mustafa Hoca da aynı şeyi yapıyor. (Morinho da gelse, bizde bundan ötesi olmaz hali hazırdaki koşullarda.)

Uzatmadan bağlayalım, sorumluluk sahibi olanlar iddialı almanın gereğini yapmazsa, dedik yukarıda. Sözümüz önce Hüsnü Hocaya:

Karabük ile anlaşırken, Adanaspor istediğim transferleri yapmadı, gibisinde bir şeyler söyledi. Bir teknik direktör için ne hazin bir açıklama. Şimdi sana sormazlar mı neden kabul ettin bu baskıyı. Bu olumsuzluğa rağmen göreve devam etmeyi içine nasıl sindirdin? Antrenörlük çapın başkanın bu “yaptırımına” direnmeye yetmedi mi? Peki vaziyet buyken neden şampiyonluk lafını hiç düşürmedin ağzından? Neden bizi aldattın? Üç dört transferle tozunu atacağımız şu komik sonuçlu ligde yeni bir şampiyonluk sevincinden neden hem kendini hem de bizi mahrum ettin?

Son olarak, Hüsnü Hocanın söyledikleri doğruysa (yalan söylemesi için bir neden yok)… O zaman da bizim başkanı birileri eldeki kadroya dair yanlış yönlendirmiş. Bunun bedelini de işte böyle inişli çıkışlı ve sıkıntılı bir grafikle ödüyoruz…şimdilik…

Bal Yapmayan Arı

Kimdir bu topçu?

Çok koşup bunu bir sonuca bağlayamayan mı? Yani boş boş koşan? Gol pası veremeyen mi? Ya da gol atamayan? Seyirciye hoş gelen hareketler yapamayan mı, yani bir Ali Beykoz, bir Altan, daha öncelerinden söylersek bir Ümit, bir Kayhan, bir Feyzullah olamayan mı "bal yapmayan arı" diye hakir görülen futbolcu?

Çalımlarla orta sahadan rakip eza sahasına süzülemeyen futbolcu mu? Bir kere bu bal yapmayan arının kaleci olmadığı kesin. Defans oyuncularından biri de değildir. O zaman orta sahadan bir oyuncudur bu. Golcüler için de söylenmez bu söz. Onlar golü bir şekilde atar ve vaziyeti kurtarır.

Kendi etrafında dönen, gölgesine çalım atan, topu ileriye taşıyamayan, koşup mücadele eden ama bu mesai sırasında pek iş çıkaramayan, bal yapmayan arı olur (mu?).

Ama çoğu zaman seyirci bu tahlilde yanılır. Çünkü o, acilen sonuca odaklanmıştır. O çok koşan fakat gol pozisyonuna giremeyen (ki işi bu değildir o oyuncunun) futbolcunun arka planda ne kadar çok iş yaptığını göremez bile mevzuu bahis seyirci. Kendine göre her şey ortadadır: Kaç gol attı bu adam? Cevap tatmin etmez kimseyi, o zaman bal yapmayan bir arı vardır sahada…Oysa böyle eleştirilen futbolcular yanındaki takım arkadaşlarını koşularıyla rahatlatmıştır, rakibin oyununu bozmuştur, belki top kaptırmıştır lakin daha çok top kapmıştır; defans ile forvet arasında lojistik bir köprü olmuştur, orada bir ton işi kolaylamıştır, takımı dinlendirmiştir, kritik paslarıyla gol kapısının kilidini açmıştır.

Özeleştiri

Örneğin ilk zamanlarda Halit için bu sıfatı kullanıyorduk. Ama onun ne yaptığına iyice bakınca, özellikle geçen sezon birçok maçta, aslında balın hasını yapan oyuncu olduğunu görmüştük. Yokluğunda otobana dönüşen orta sahanın haline tanık olunca anlamıştık değerini.

Evet, bir oyun içinde mücadele edip de sonuca katkısı olamayan futbolcular vardır. Ama bu durum çoğunda geçicidir, onun karakteristik özelliği değildir. Oyuncu gün olur sahada yoktur bile, gün olur maçı kurtarır (bakın, son maçta Fevzi).

Netice itibariyle arının bal yapıp yapmaması çoğu zaman ahval ve şerait göre değişen bir haldir.

Yedinci Haftanın Analizi

Bu iki takım arasındaki efsanevi maç Miliçli zamanımıza denk gelir. Biz bu hikayeyi anlatılanlardan biliyoruz. O zamanki 2. lig şampiyonluk maçıdır. Anlatılana göre Adanaspor'a şampiyonluk için beraberlik de yetiyor.(Galiba her iki takım 1. lige-süper lige yani- her durumda çıkıyor, fakat bu bir tür prestij maçıdır. Böyle bir ayrıntı söz konusu anlatılanlarda.) Son dakikada Giresunspor bir gol atıyor ve skoru kendi lehine 2-1'e getiriyor. Adanaspor hemen santraya geliyor ve Miliç, hala gol sevinci yaşayan Giresunspor kalecisini biraz önde yakalıyor ve orta sahadan attığı golle skoru eşitliyor, böylece Adanaspor üst lige şampiyon olarak çıkıyor.

(Anlatılan bu, arada atladığımız bir şey varsa özür...)

Anlaşılan o bir anlamda keyif maçı olmuş. Ama bu pazar oynanacak maç pek öyle olmayacak. Giresunsporlular, puana acilen ihtiyaç duyduklarını belirtiyorlar. Ligin başı, elbette iddiayı devam ettirmek için bu maç onlar açısından da önemli. Üstelik deplasman performansı iyi olan bir takım.

Bu maçta sadece mücadele etmek yetmeyebilir, oyunun hakimi de biz olmalıyız 3 puan için. Bu da topa daha çok ve disiplinli bir şekilde sahip olmakla mümkün, yani hem koşan hem de paslaşan, gol yollarını açabilen bir orta sahayla... Bu hal, transfer dönemindeki bazı hatalara, eksik transferlere hayıflanmamıza neden oluyor ister istemez. Neyse, bu yarayı artık kaşımanın bir anlamı yok. Tüm bu olumsuzluklara rağmen kör bir saplantıyla değil, takıma inanarak iddiamızın olabileceğini söylüyoruz. Bunu söylememizin nedeni aslında bu ligin takımlarının birbirine çok yakın güçte olmalarıdır. Hatta biraz abartarak örneklersek "x bir takım bu ligde şampiyonluğa da oynayabilir küme düşmemeye" de... Nihai sonucu ne belirleyecek peki? Bizce "takım olmak!" Sihir burada. Takım olmayı sağlayacak olan da yönetimdir, bizim tribündeki desteğimiz, sevgimiz, hoşgörümüz, takıma sonuna kadar destek olmamız, inancımız "en etkili belirleyici" olamayacaktır!

Bu topraklarda Türkler, Kürtler, Araplar ve daha birçok halk; Aleviler Sünniler büyük bir çoğunlukla, genel bir uyum içinde on yıllarca ve hatta yüzyıllarca birlikte yaşamışlardır. Kız alıp kız vermişlerdir birbirlerine. Dar günlerinde birbirlerinin yanında olmayı bilmişlerdir. Bunlar yaşananlarla tecrübe edilmiştir.

Yıllardır ülke, özellikle hakikaten "dış güşlerin" kontrolünde birtakım girişimlerle bir kaos ortamına çekilmeye çalışılıyor. Halk buna yıllardır itibar etmiyor. Birlikte yaşamanın önemine olan inancımızın temelinde bu sağduyu vardır. Güzel günlere inancımızın temelinde işte bu vardır.

Bir gün bu oyun bozulur ve Türkiye tüm insanlarıyla hayatlarını yine devam ettirir. Yeter ki "birlikte yaşamanın, aynı kaderi ve kederi paylaşmanın" kutsallığını kaybetmeyelim...

Bitti Eylül. Yazın son izleri de böylece çekildi bir yaşantıdan.
Eylül bitti, şimdi sonbaharın en kederli günleri başlar; çünkü mevsim yazdan elini eteğini çekip kışa teslim olma hazırlığındadır ve asmalar daha da kurumaktadır yarı bir ölüm uykusuna yatar gibi.
Eylül bitti, gitti. Soluverdi ömrün en narin teni gibi, gökyüzünün de rengi değişti.
Pencereler daha az açılır artık, balkon oturmaları ertelenir, soğuk bir biranın tadı daha az hissedilir; görebilseydik göçmen kuşlar da toparlanırdı, sahi kaç zaman oldu onları uzak mavi gökyüzünde izlemeyeli, daha bir efkarlı şimdi sonbahar... Çünkü bir ömür biter gibi bitti Eylül...
Şimdi uzak bir yalnızlık şarkısı gibi hafif hafif rüzgarın ıslığı kalır bize...
Eylül bitti.

Bugünkü idmanı izlemek için (1 Ekim) Çıldırın tesislerindeydik. Teknik Direktörümüz Eyüp Arın ile ayaküstü konuştuk.

Önce tebrik ettik Hocamızı ve ekibini. Hem yeni görevleri hem de alınan puanlar-galibiyetler için.

Takımı sorduk hemen. En sevindirici yan, takımdaki arkadaşlık havası, dedi. (Antrenmanın da neşeli başlaması ve öyle devam etmesi bunun küçük bir göstergesiydi.) Bu arkadaşlık kıymetli bir şeydir, çünkü "takım" olamayan futbolcu topluluğunun başarılı olması da pek mümkün değildir. Arkadaşlık duygusu takım olmayı ve başarıyı getirecek olan itici güçtür.

Kartal deplasmanını sorduk. Kartal zor bir takım, dedi. Sakarya'yı Sakarya'da yenmesini hatırlattı. Gerçi biz de Sakaryaspor'u orada yenebilirdik, ilk yarıda en az 5 pozisyondan yararlanamadık, diye devam etti. Biz de, kimseye sitem etmeden kaçan penaltıyı düşündük. (Gerçi onlar da kaçırmıştı, ama son fırsat bizdeydi, avantaj kaybeden bizdik orada.) Sonuç olarak, Kartal'dan puan almak için, mücadele edeceğimizi vurguladı.

Son olarak "Cem?" dedik. Evimizde oynayacağımız Giresun maçında hazır olacağını düşündüğünü söyledi. (Bunu biz taraftarın genel merakı üzerine sorduk, takımın her bir oyuncusuyla her maça hazır olduğunu özellikle son 3 maçtır zaten görüyorduk.)

Eyüp, Feyzullah, ismail ve Cem Hocalara ve de Adanaspor'umuza iyi çalışmalar, dedik; Kartal'dan 3 puan dileğiyle oradan ayrıldık.

Manisaspor-Karabükspor (5–1)
Geçtiğimiz hafta deplasmanda Malatyaspor'u deplasmanda farklı deviren Manisa ekibi, ligin 4.haftasında da ligin yeni ekiplerinden Karabükspor'u farklı devirerek şampiyonluğun en güçlü adaylarından olduğunu gösterdi. Kaptan Sezer'in 3 gol atıp yıldızlaştığı maçta,2 asistle oynayan Rafael de yıldızlaşan bir başka isimdi. Konuk Karabükspor'un bir penaltı atışından yararlanamadığı maçta, taraftarın maça olan ilgisizliği de gözlerden kaçmadı. Bu sonuçla Manisaspor zirveye yerleşirken, Karabükspor son 3 haftayı da mağlubiyetle tamamladı.

Güngören Bld. Spor-Altay (1–1)
Güngören'in en etkili oyuncusu Âdem’in kart cezalısı olmasından dolayı oynayamadığı maçta ev sahibi ekip daha iyi bir oyun ortaya koydu. Haftaya lider olarak giren Altay, beraberliği son dakikada Yasin'in attığı golle kurtarırken, mütevazı kadrosuyla ligde kalma mücadelesi mücadele verecek olan Güngören ise liderden aldığı bu beraberliğe sevinemedi. Maç tamamlandıktan sonra Göngören Belediyespor'dan Ahmet ile Altay'dan Mehmet arasındaki tartışmanın ardından iki takım futbolcuları arasında da gerginlik yaşandı. Maçın hakemi karşılaşmanın ardından Ahmet ve Mehmet'e sarı kart gösterdi.

Giresunspor-Kasımpaşaspor (0–1)
Deplasman takımının fazlaca zorlanmadığı maçı hak eden taraf kazandı. Maç boyu üstün bir performans sergileyen Kasımpaşaspor, belki de galibiyete son dakikada ulaştı ancak maç içinde verilmeyen penaltı ve yine verilmeyen net bir gol vardı. Giresunspor'un sağ kanadının oldukça kötü bir performans sergilediği maçta golü Moritz attı.

Kartalspor-G.Antep Bld. Spor (2–2)
İlk devrede konuk ekip, ikinci yarıda ise ev sahibi ekip üstün bir performans sergiledi. Maçın ilk 20 dakikasında önce Cafercan'ın hemen ardından Mustafa Şahintürk'ün attığı gollerle bir anda 2–0 öne geçen Antep ekibi, ikinci yarıda Kartalspor'un etkili oyununa karşı koyamadı ve sahadan 2-2'lik sonuç çıktı. Ev sahibi ekipte henüz uyum sorununun atlatılamadığı göze çarparken, deplasman takımı Antep Bld ise beraberliğe üzülen takım oldu.

Adanaspor-Diyarbakırspor (2–1)
Gerek Antep Bld maçında gerekse Sakaryaspor maçında iyi bir performans sergilemesine rağmen istediği puanları alamayan Adanaspor, bu kez şansızlığını kırmasını bildi ve sahadan 3 puanla ayrılmasını bildi. İlk yarıda maçın tek hâkimi olarak gözüken Adanaspor, yakaladığı pozisyonları gole çeviremezken, ikinci yarıda iki takımında etkili atakları vardı. Adanaspor’da Cem ve Emrah Bedir yakaladıkları pozisyonları gole çevirirken, konuk ekibin sayısı ise Emrah Bozkurt'tan geldi. Adanaspor’da Kibong ve Emrah Bedir; Diyarbakırspor’da ise Mutlu ve Emrah Bozkurt ön plana çıkan isimler olurken, sahanın en kötü ismi ise Adanasporlu Yunus Murat Ceylan oldu. Kaldığı süre içerisinde sağ kanatta çok silik bir performans sergileyen Yunus'un daha önce çıkması gerekirdi. Bu sonucun ardından Adanaspor yükselişine devam ederken Diyarbakırspor ise ligdeki ilk mağlubiyetini almış oldu.

Boluspor-Ç.Rizespor (2–0)
Güngören Bld. Spor ve Adanaspor'da olduğu gibi Boluspor da yükselişe geçen bir diğer takım oldu. Maça dönecek olursak Boluspor, 90 dakika boyunca maçın tek hâkimiydi. Birçok pozisyondan yararlanamayan Bolulu Yarenler, galibiyete Mehmet Ayaz ve Erdem'in attığı gollerle ulaşırken, Rizespor ligdeki ilk mağlubiyetini aldı. Boluspor’da Gurbanov'un ve İlhan Şahin'in sakatlıklarının tam olarak geçmesiyle daha iyi bir ekip olacaklarını ve üst sıralara hızla yükseleceklerini söyleyebilirim.

Karşıyaka-Samsunspor (0–0)
İlk 2 hafta sonunda 6 puana ulaşmasına karşın hem Malatyaspor maçında hem de Karabükspor maçında iyi bir oyun ortaya koyamayan Karşıyaka, bu hafta iyi bir oyun ortaya koymasına rağmen sahadan 1 puanla ayrıldı. Karşıyakalı Yunus Altun'un oldukça müsait 2 pozisyondan yararlanamadığı maçta Samsunspor tamamen defansif bir anlayışla sahada oldu ve istediğini alarak Samsun'a döndü.

Orduspor-Malatyaspor (4–2)
Bu sene iç sahada oldukça başarılı maçlar çıkarmasını beklediğim Orduspor, beklentilerim dâhilinde iç sahadaki ikinci maçından da galibiyetle ayrıldı. Oldukça rahat bir oyun ortaya koyan Karadeniz ekibinde Ufuk Ateş ve Bronu maçta yıldızlaşan isimler olurken, konuk ekibin golleri Güngör ve Serkan Dökme'den geldi. Bu sonucun ardından Malatyaspor teknik direktörü Kadir Özcan ile yollar ayrıldı.

Erciyes-Sakaryaspor (1–1)
Çok az sayıda taraftarın izlediği maçta ilk yarıda her iki ekipte istediği oyunu ortaya koyamadı. İkinci yarıda ise ev sahibi ekip oldukça baskılı bir oyun ortaya koyarken aradığı golü de daha önce Mersin İdmanyurdu'nda forma giymiş ve benimde yakından tanıdığım forvet oyuncusu Taylan ile buldu. İlerleyen dakikalarda bu sefer Sakarya daha atak bir oyun sergilemeye başladı ve 80. dakikada kazanılan köşe vuruşunda Erciyesspor ceza alanı içinde oluşan karambolden gelen kafa vuruşunu kaleci Kaya çeldi ancak son dokunan Kerem oldu ve takımı adına beraberliği getiren golü kaydetti. Son dakikada da Sakaryaspor, yan topu değerlendiremeyince maç 1–1 sona erdi.

İsmail Eğriparmak

Bugünkü Adanaspor-Diyarbakırspor maçı itibariyle söylüyoruz; futbol sadece futboldur. Daha öncesinde de dile getirdiğimiz gibi tutkulu bir şenliktir, eğlencedir vesairedir bu anlamlarda. Bir savaş provası filan değildir; psikolojik, siyasi, edebi...

Tribünlerde olumsuz sonuçların dışında herhangi bir cansıkıntısı olmamalı. Kazanan 3 puanın keyfini çıkarmalı (bu biz oluyoruz: )), kaybeden evine biraz üzgün dönmeli. Bu kadar!

Futbol bu akşam sadece futbol olmalı.

Turuncu bir sabaha uyanıyorsak hala, bir şarkıda efkârlanıyorsak biz, uzak şehirlerdeyken de aynı göğe bakıyorsak, hayallerimiz varsa hala umut da vardır. Umut vardır bozulmamışsa rakının tadı, aynı şeylere gülüyorsak umut vardır, umut vardır aynı yağmurda ıslanacaksak, bir gün batımında dolaşacaksak birlikte umut vardır. Umut vardır yolculuklara çıkacaksak, bulut güllerinden daha bir suna ise güneşin şavkı, işaretlerine inanıyorsak hayatın, aynı filmden aynı hüznü buluyorsak ya da aynı aşkı, umut vardır. Aynı kaygılar sıkıyorsa canımızı, ama aynı yarınlara da inanıyorsak umut vardır, ki çıkmaz sokaklardan çıkarız aşka… Ve hep bir umut vardır…

Adanaspor, Türkiye kupası ilk karşılaşmasında Gaziantep Belediyespor'a 2-1 yenilerek elendi.

Çok şaşırmadığımız ve de hiç üzülmediğimiz bir sonuç. Hedefimiz belli, 1.ligde yol almak. Yanlış birine sevdalanmanın alemi yok. Bu yüzden biz pazar günkü maçın hazırlıklarını yapalım.

"Üzülme" demişken; bu yıl her zorluğa, derde, kedere, gözyaşına hazır olmalıyız. "Pes ettik ilk haftada" mesajı olarak algılanmasın tırnak içindeki bu laf. İlk hafta gösterdi ki (ve geçmiş yıllardan da biliyoruz) 1. lig, sürprizlere fena halde meyilli. Hemen hemen her hafta enteresan sonuçlara tanık olacağı 0 dokuz maç içinde. Her takım, dişli, iddialı, iyi hazırlanmış. En azından bu yolda açıklamalara tanık oluyoruz. Bir Rize-Güngören maçı bile ne demek istediğimizi özetler.

Şimdi hiç paniklemeden, öfkelenmeden, ezginleşmeden yine en masum "Adanaspor aşkımızla" biz üzerimize düşen görevi yerine getireceğiz. Zaman içinde göreceksiniz ki Adanasporumuz da bizi yine mahcup etmeyecek ve yine güldürecek.

Şimdi, bu sezon itibariyle, tam zamanı bunu söylemenin:Kaplanpençe, yırtar bence!

Hocamız orta sahada Onur'a inandı ve güvendi, lige onunla devam etme eğilimi gösterdi. Biz antrenmanlarda olan biteni bilemeyiz. Onur'un o çalışmalardaki performansı üst düzeyde de olabilir. Bu durum hocayı cesaretlendirmiştir.

Onur da elbette top oynamak istiyordur, işi bu. O güvenin ve formanın hakkını vermek istiyordur. Zaten Onur Adanaspor'daki hiçbir maçında kaçamak oynamadı. Koştu, didindi, uğraştı, çabaladı. Yani hep bir şeyler yapmaya çalıştı Onur.

İşin "ama"sına gelelim. Özellikle bu 1.ligde Onur oynadığı yerde Adanaspor'a da kendine de faydalı olamaz. Bu noktada mesele hocanın ona güvenmesi veya Onur'un iyi niyeti filan değildir. Onur'un o yere uygun niteliklerde bir oyuncu olup olmamasıdır.

Şimdi siz Onur'u orada oynatmaya devam edersiniz, en küçük bir olumsuzlukta o futbolcuyu seyirciyle karşı karşıya getirirsiniz. Adeta onu arenada aslanların önüne atmış olursunuz.

Bir yolu bulunmazsa bu meselenin Onur da kaybeder, hoca da kariyeri açısından kaybeder, onca yükün altına girmiş ama bunların üstesinden gelip Adanaspor'u bir ilki gerçekleştirme düzeyine ulaştırmış başkan kaybeder, dolayısıyla Adanaspor kaybeder, taraftar kaybeder, emek veren onca insan kaybeder.

Sonuçta hayatımız neden-sonuç ilişkileriyle örülmüştür. Talih vs. bu sürecin hiçbir yerinde yoktur. Bu yüzden, sezon sonunda kötü bir sonuçla karşılaşmadan şimdiden nedenler üzerinde biraz kafa yoralım. Sevgiler.

Her şey Adanaspor için...

2B’ye de Şanlıurfaspor galibiyetiyle başlamıştık. Müthiş bir ilk yarı izlemiştik bu maçta. 3 puanı 2-1’le almıştık. Yükselme grubu Gaziosmanpaşa maçı ile çıkış yapmış ve 4–1 gibi güzel bir skorla şampiyonluğun adaylarından biri olduğumuzu göstermiştik. Sonucu biliyorsunuz.

Geçen iki yıllık üç aşamalı dönemde bunları aslında mütevazı kadrolarla yaptık. Gücümüzün farkında olarak mücadele ettik, en önemlisi vazgeçmedik, son ana kadar sabrettik.

(Biz –yönetim, taraftar- elbette hep iddialı olduk. Ama iddialı olmaktan başka ne beklenebilir ki Adanaspor’dan ve belli bir mazisi olan benzeri takımlardan. Koşullar sizi buna siz istemeseniz de iter. Neyse ki süreçte kimse mahcup olmadı, hedeflere zor da olsa ulaşıldı.)

Hani, hepsi yalan bu gerçek, denir ya. İşte bu noktaya geldik. 1.lig Kasımpaşa deplasmanıyla bu akşam 8’de başlıyor. Bakalım önceki yıllardaki güzel başlangıçlardan birini daha yapabilecek miyiz?

(Bize sorarsanız maçın mutlak favorisiyiz. Sevgili İsmail Eğriparmak gibi nesnel yorumlar yapamıyoruz maç arifesinde. Beklentilerimiz tahminlerimizi kuşatıyor. Olabileceklerden çok olmasını istediklerimizi söylüyoruz. (Gerçi bu hal dünyanın hemen hemen tüm taraftarları için geçerlidir ya.) Ama şimdiye kadar ileri sürdüklerimizin de çoğu gerçekleşti, o da ayrı bir gerçek: )) Demek inanınca oluyormuş: ))

Son paragraf itibariyle toparlayalım: Biz yine iddialıyız. Rakipler daha zorlu olabilir, önümüzde 34 maçlık uzun bir sezon olabilir, türlü sorunlarımız olabilir vs…; ama işte iş gelip Adanaspor’a dayanıyor. Bize bu inancı ve güveni veren de Adanaspor’un kendisidir, yönetimidir, futbolcularıdır, taraftarıdır. Hep olduğu gibi.

Adana'da Güneyyıldızı sahasında 8 amatör takım arasında bir turnuva düzenleniyor. Bu bize yıllar öncesinin turnuvalarını hatırlattı.

Pırasa Tarlasında, Yapı Meslek sahasında, Yeşilevler'de, Milli Mensucat'ta, Mıdık'ta ve daha birçok yerde yapılan mahalle takımları turnuvaları aklımıza geldi. Ciddi bir havada geçerdi, belli bir iddia ve seyirci kitlesi vardı. Kaliteli maçlar oynanırdı. Olaylar da eksik olmazdı elbette. Ama sonuçta eğlenceliydi.

Bugün iki maç vardı. Hadırlı ile Yenibey oynadı. Yenibey maçı 1-0 aldı. İkinci maçta Maliye ile Karşıyaka karşı karşıya geldi. Maliye üstün görünüyordu ilk dakikalarda, zaten maçın hemen başında ilk golünü de bulmuştu.

Maçlar çekişmeli geçecek. Bu günün karşılaşmalı belli etti. Saha Güneyyıldızı. Akkapı yolunda. İzlemenizi öneririz, vaktiniz olur da zaman ayırmak isterseniz...

Sabah kondisyon salonunda çalışan Adanaspor, daha sonra topla idman yaptı. Sakatlıkları devam eden Halit ve Habip antrenmanda yer almazken, yabancı oyunculardan Kibong ise takımla birlikte antrenmanlara başladı. Teknik Direktör Hüsnü Özkara, Kayseri Erciyesspor ve Tarsus İdmanyurdu ile oynayacakları iki hazırlık maçında takımın son durumunu görme imkânı bulacaklarını söyledi. Adanaspor Teknik Direktörü Özkara: "Ligin başlamasına kısa bir süre kaldı. İki ciddi hazırlık maçı oynayacağız. Bu maçlarda sonuçtan çok ortaya konulan futbol önemlidir. Cumartesi günü de Tarsus İdmanyurdu ile mücadele edeceğiz. Ardından da maç haftasına gireceğiz." dedi.

Golcü futbolcu Emre Aktaş ise, tüm Adana'nın takıma destek olması gerektiğini belirterek, taraftarların kombine biletler konusunda duyarlı olmalarını istedi. Başkan Bayram Akgül'ün takımı tek başına finanse ettiğini belirten Emre Aktaş: "Başkanımız, Adanaspor'u yok olmaktan kurtararak takımı Bank Asya 1. Lig'e çıkarmıştır. Bundan sonra taraftarlar da kombine bilet alarak takımlarına destek vermelidir. Eğer takımın Süper Lig'e çıkması isteniyorsa tüm Adana kenetlenmelidir." diye konuştu.

Daha önce de yazmıştık, adanaspor.org da dile getirmişti, birçok taraftar da aynı istekte, hatta tanıdığımız her Adanasporlu tek şeyi söylüyor kombine konusunda: MARATON TRİBÜNE KOMBİNE İSTİYORUZ!

Kapalı kombinelerinden bize en uygun olanını almaya çalıştığımızda bile gerçekten çok zorlanıyoruz. Bir kombine alıp Adanaspor'umuza böyle de destek olmayı çok istiyoruz. Ne yapıp edip alacağız diyoruz ama genelin beklentisi maraton kombilerine yönelik. Çünkü Adanaspor taraftarı bu anlamda sınırlı bir bütçeye sahip. Bunu da hesaba katıp bu konuda yönetimin son bir hamle yapmasını bekliyoruz, umuyoruz, diliyoruz!!!

Adanaspor, Kızılcahamam'daki son maçında Boluspor ile golsüz berabere kaldı. Bu sonuca göre turnuva şampiyonu Boluspor oldu.

Adanaspor kamp dönemi boyunca 7 hazırlık maçı yaptı. Bunların birincisi Azerbeycan’ın Qabala takımı ile yapıldı. Burada amaç daha çok yabancı oyuncuları görmekti. Adanaspor bu maçı kendi kalesine attığı golle 1-0 kaybetmişti. Sonraki 6 hazırlık maçının 4'ünü galibiyetle kapatan takımımız diğer 2 maçtan 0-0'lık sonuçlarla ayrıldı.

Boluspor ve Karabükspor ile yenişemeyen Adanaspor; Diyarbakırspor (3-1), Manisaspor (1-0), Giresunspor (4-2) ve Kartalspor (3-2) karşılaşmalarından galibiyetlerle ayrıldı. Bu maçlarda Adanaspor 11 gol atıp 5 gol yedi.

Golcümüz Emre'nin bu hazırlık maçlarındaki görünümü bizim için sevindiriciydi. Dileğimiz bu performansın lig maçlarına da yansımasıdır.

Lige az bir zaman kaldı. Takım, başkanın ve teknik direktörün son hamleleriyle ideal hale gelecektir. Adanaspor'u sahada görme heyecanı iyice sardı bizi, çevremizi. Umarız beklentilerimiz doğrultusunda bir Adanaspor oluşmuştur. Nedir mi beklentimiz? Elbette şampiyonluğa oynayan, seyri zevk veren, mücadeleci bir Adanaspor'dur. Ama Adanaspor'umuzun sahaya çıkmasının bile biricik beklentimiz olabileceği de unutulmamalı.

günbatımına doğru
güneyde
tozlu köy yollarına karşı batar güneş

 akasya kokusu sarar birden
sonra sulama kanallarında
kurbağaların şarkıları başlar
kiminde ağustos böcekleri...

 önceleri at arabalarıyla evlerine
dönen tarla kadınları
mazilerinde genç kızlık

kim bilir

akşama bulgur pilavı – ayransız
zoraki bir hayat
ya da koca dayağı

uzun gecelerde hep bir şey var ki
kimi türkü söyler kendiliğinden
kimi hayıflanır yaşanmamışa ağlayarak

Son iki sezonda şampiyonluk yaşayarak Bank Asya Birinci Lig'e yükselen turuncu-beyazlı ekip, hazırlık maçlarında gösterdiği performansla dikkat çekerken, taraftarlar 3 sezon üst üste şampiyonluk sevinci yaşatan Adanaspor'u Süper Lig'de görmek istediklerini belirtiyorlar.

Geçmişte elde ettiği başarılarla Türkiye'yi UEFA ve Balkan Kupaları'nda başarıyla temsil eden Adanaspor, 2003 yılında yaşadığı çöküşün ardından taraftarlarına üst üste sevinçler yaşatmayı başardı.

Yarım asırlık bir mazisi olan turuncu-beyazlılar, ekonomik zorluklar yüzünden önce 2003–2004 sezonunda İkinci Lig A Kategorisine, ertesi sezon 2. Lig B Kategorisine düştü. Maçlara çıkamayınca Üçüncü Lig'e düşürülen kulüp tasfiye nedeniyle kapanma noktasına kadar geldi.

Futbol Federasyonu'nun 9 Haziran 2006 tarihli toplantısı sonucu yeniden Adanaspor adını alan kulübe sahip çıkan işadamı Bayram Akgül'ün desteğiyle, turuncu-beyazlı ekip yeniden yükselişe geçerek 2006–2007 sezonunda 2. Futbol Ligi B Kategorisi'ne, 2007–2008 sezonu da 2. Futbol Ligi Yükselme Grubu'nun son maçında Pendikspor'u sahasında 4–2 yenerek Bank Asya 1. Lig'e yükseldi.

Yeniden eski parlak günlerine dönmeye başlayan takımın Kartepe kampındaki performansı ise, kadrosuna dâhil ettiği yeni transferlerle gelecek için umut verdi. Kartepe Cup Futbol Turnuvası'na katılan Adanaspor, burada Vestel Manisaspor'u 1–0, Diyarbakırspor'u 3–1, Giresunspor'u ise 4–2 yenerek birinci oldu.

Futbolcular, hazırlık maçlarında başarılı oyunlarıyla göz doldururken, takımın yükselişini de kanıtlar nitelikte performans sergilediler. Kamp süresince, Kamerunlu Kibong ve Mbilla da antrenmanlar ve hazırlık maçlarındaki performanslarıyla Teknik Direktör Hüsnü Özkara'nın gözüne girmeyi başardı. Denenmek üzere kampa alan Kamerunlu Joseph ise ülkesine gönderildi.

Taraftarlar, 3 sezon üst üste şampiyonluk sevinci yaşayarak Adanaspor'u Süper Lig'de görmek istediklerini belirtiyorlar.

Hüsnü Özkara, yaptığı açıklamada hazırlık dönemini başarılı bir şekilde geçirdiklerini, güçlü takımlarla karşılaştıklarını, futbolcularının önemli bir başarı gösterdiğini vurguladı.

HEDEF TURKCELL SÜPER LİG
Özkara, futbolcuların iyi takım olma yolunda büyük başarı sağladıklarını belirterek, şunları kaydetti:
''Birinci etap kampta futbolcularımız önemli performans sergiledi. Genç bir kadroya sahip olmamıza karşın, futbolcuların hepsi olgun ve takım halinde mücadele eden bir yapıya sahip. Sezondan çok umutluyuz. Futbolcuların antrenman ve maçlardaki istekli davranışları bizi umutlandırıyor. Başkan Bayram Akgül önderliğinde Adanaspor zoru başararak 2 yılda önemli bir noktaya gelmiştir. Yeni sezonda da Turkcell Süper Lig'i hedefliyoruz. Bu hedefimizi gerçekleştirmek için elimizden geleni yapacağız. Sakatlıklar nedeniyle sezon başına kadar takıma takviye yapacağız. Özellikle savunma ağırlıklı bir transfer planlıyoruz.''

Bize göre, yakın dönemin en önemli şairlerinden biri olan Hakan Savlı'nın "Nişapurlu Hayyam" adlı şiirinin son bölümünü paylaşalım:

...

“otur karşıma Nişapurlu Hayyam. Sana yüzyıllar sonrasından / gün sökerken susan Şehrazat’ın ruhsatlı konuşmasını / İskenderiye mumlarının kokusunu, yorgun şahların uykusunu / yoksul bir kalbin şarkısını getirdim.

Bilgeler sürgün / budalalar hükümdarken / ayrılıktan gayrısı som altın değilken / otur, bu evrenin şarabını benimle paylaş.

Hakan Savlı

Adanaspor'da bu sezon forma aslanın ağzında.

Takıma yeni katılan oyuncular antrenmanlarda teknik patron Hüsnü Özkara'nın gözüne girebilmek kıyasıya mücadele ediyorlar.
Her bölgede bu rekabet en üst düzeyde devam ederken oynanan hazırlık maçlarında da futbolcular ellerinden geleni yapıyor. Bir günlük dinlenmenin ardından günü çift idmanla geçiren Güney ekibinde moraller yerinde. 31 Temmuz'da yapılacak sabah idmanının ardından 2 gün izin yapacak olan futbolcular 3 Ağustos'ta Kızılcahamam Patalya otelde toplanacak.

Joseph ülkesine gönderildi Öte yandan denenmek üzere kampta bulunan 3 siyahî oyuncudan Joseph teknik direktör Hüsnü Özkara'nın raporu doğrultusunda ülkesine geri gönderildi.

Ahmet Çenet: '' Forma savaşında kazanan Adanaspor olacak!''

Adanaspor'un geçen sezon oynadığı maçlarda sahaya hırsını da yansıtan Ahmet Çenet takımdaki rekabetin beraberinde başarıyı getireceğini söyledi.Savunmada çok önemli oyuncuların bulunduğuna dikkat çeken başarılı futbolcu: '' Kamp süresince iyi çalışıp bu sezonda forma giymek istiyorum. Şu ana kadar her şey yolunda gidiyor. Ligin ilk maçında karşılaşacağımız Kasımpaşaspor'u yenerek iyi başlamak istiyoruz. Başarımızın önemli anahtarlarından biri olan aile havası bu sezonda devam ediyor.'' şeklinde konuştu.
3. Hazırlık Maçı Pazar Günü
Şu ana kadar Kartepe'de 2 hazırlık maçı oynayan Adanaspor takımı 3.hazırlık maçında Pazar günü Giresunspor ile karşı karşıya gelecek. Karşılaşma saat 16.30’da başlayacak.

İktidar olanın özgürlük ve demokrasi anlayışı hepimizinkinden farklıdır ve ileridedir(!) Bizim aklımız o tür özgürlüğe ve demokrasiye ermez. Adaletli(!) kalkınma(!) yandaşı çevreler, basın, TV'ler bunun yani oradaki özgürlüğün en güzel izahını yaparlar. Ulan biz yine anlamayız. Kafa bu basmıyor işte, anlayamıyoruz sizin sözlüğünüzdeki özgürlük maddesini.

Adam, başkan, futbol takımı, yazarcık, gazetecicik, patron, işbirlikçi vs. kollamak, kayırmak serbest, özgürlüğe ve demokrasiye uyar. Amma velakin işçinin hak arayışı yasak.

"Ne özgürlüğü kardeşim, adamlar iç huzuru bozuyor. Hem yollar aşınıyor, yasak yahu böyle şeyler, yasak. Gidin hükümet takviyeli takımlarınızı destekleyin statlarda. Orada bağırıp çağırarak rahatlayın."

İşte tam bu anda futbol bir afyondur ve fena halde uyuşturur...

"çıkmaz sokaklardan çıkardık aşka"

İki sezon önce bu günlerde, hatta daha da geç vakitlerde, 1 Eylül 2006 tarihinde Adanaspor yeniden dönüşü başlattı. 15 günde kurulan bir takımla Süper Lig yoluna yokluklardan çıktı. (Tam burada Hakan Savlı'nın bir dizesi gelir aklımıza: Çıkmaz sokaklardan çıkardık aşka, diye...) Bakınız 1. resim.

Derken 19 Temmuz 2008 tarihli bir gazete haberi, bu maceralı ve heyecanlı yolculuğun bir başka durağı. Bakınız 2. resim.

Avluda çamaşır ipleri gerili, bir ağaçtan bir
ağaca. Bir adam rakısından alıyor.
Bir kadın merdivenlerden iniyor. Bahçenin ortalarından
köpek sesleri geliyor. Merdivenin altında uyuklayan
köpek kulaklarını dikiyor; ama kalkmaya niyetli
değil. Bir rüzgar sofadan avludan geçiyor. İpleri
sallıyor, ağaçlar arasında yitip gidiyor.
Elektrik yeni gelmiş. Sokak lambaları henüz yok.
Sofada sarı bir ışık, büyük odada… Mutfakta
gaz lambası, radyoda hüzünlü bir şarkı… Şarkının
hüznünü yeni yeni anladım. Belki anlar gibi oldum.

Şimdi sokak lambaları.. . Tulumbanın yerinde
bir musluk… Gaz lambaları hiç yok. Köpek sesleri
yine duyuluyor ya, uyuklayan köpek çoktan ölmüş.
Çamaşırlar dama asılıyor. Televizyonda açılış cıngılı…
Her şey darmadağınık. Art arda anımsadığım bunlar,
bir kapının eşiğinde. Ne garip bir hikaye bu; sarı ışık, mahzun şarkı…
ölmüş köpek… dut ağacı…

Adanaspor, yeni sezon hazırlıklarını sürdürürken, yapılan yazılı açıklamada sıcak havaya rağmen ilk etap çalışmalarını sürdüren takımın, Teknik Direktör Hüsnü Özkara yönetiminde dar alanda çift kale maç yaptığı belirtildi.

7 Temmuz itibariyle Kaplanpenche 1. yılını doldurdu ve 2. yaşından gün almaya başladı.

İlkelerimizi ilk yazımızda belirtmiştik ve mümkün olduğunca bu ilkelere bağlı kalarak yazdık. Arada dilimizi ısırmadığımız anlar da olmuştur; ancak bunlar da adabınca gerçekleşmiştir.

“Adanaspor’a soldan destek” diye not da düşmüştük. Politika, siyaset biz farkında olalım veya olmayalım hayatın her alanına sinmiştir. Bunun olumlu, olumsuz yanları elbette olmuştur oluyordur. Fakat hayata nerden baktığını tutarlı ve kendi felsefesine uygun bir biçimde göstermenin hiçbir sakıncası, zararı yoktur. Yeter ki amaç bu ülkeyi her şeyiyle bir adım daha ileriye götürebilmek olsun.

Uzunca bir zamandır siyaset de tekelleştirilmiştir. Kitlelere kendini ifade edebilme hakkı yalnızca belli fikirlere tanınmış, verilmiştir. Bu biçimde tek yönlü beslenen(!) ülkemizde fikri bir vitamin eksikliği baş göstermiştir. Vitamin eksikliği deyip geçmeyin; uzun vadede türlü hastalıkların, fena hallerin anasıdır bu zafiyet.

Bu manada, sporun özellikle futbolun içinde de deli gibi siyaset varken “biz de buradayız” deme ihtiyacı duyduk. Her fikirden olduğu gibi solcu Adanasporlular, Adanasporlu solcular da vardır. İnsanı ile iç içedir. Tribünlerdedir, emek verir, çalışır dedik.

Bu bir yıl içinde bizi beğenen veya beğenmeyenler olmuştur. Önce mesafeli yaklaşıp sonra Adanaspor camiasının bir parçası olarak kabul edenler de olmuştur, ne gerek var diyenler de. İyi oldu şu sanal âlemde farklı bir yaklaşım, bir renk getirdi diyenler de…(Bir kere, bir tribün hareketi hiç değildir Kaplanpenche, olmayacak da. Zaten takımına “durması-olması gerektiği yerden” güzel ve olumlu bir destek veren, Adanaspor’un önüne geçmeyen, geçmeye çalışmayan bir grup var: Turbeyler…)

Her düşünce “kendini ifade edebilme becerisini” gösterebildiği sürece değerlidir. Bu, usulen söylenmiş bir laf değildir bizim için. İnanıyoruz buna; çünkü farklı yaklaşımlar bizim zenginliğimizdir, hem bireysel hem de toplumsal anlamda. Yoksa o, fikri vitamin eksikliği eleştirisinin hiçbir anlamı kalmaz.

(Bu süre içinde Kaplanpenche’nin şeklini hiç değiştirmedik. Yalnızca zamanla kategorilere ayrı ayrı renkle verdik. Bu, sayfayı bir monotonluktan kurtarır, diye düşündük. Bizce iyi de oldu. Bunun dışında sayfamızda hiçbir değişiklik yapmayı düşünmüyoruz. Bu görünüşün de bizle özdeş bir tarz olmasıdır amacımız.)

Bildiğiniz gibi sadece Adanaspor veya futbolu yazmadık. Şiirlere, hikâyeciklere, güncel olaylara da yer verdik. Bu içerikte yazmaya da devam edeceğiz. Ayrıca, sayfayı güncelleme konusunda izleyenlerimizi pek beklettiğimizi düşünmüyoruz. Hemen hemen her gün yazdık. Bazen günde birkaç yazı ekledik. Arada yazmadığımız zamanlar olmuştu ancak bu bizden değil koşullardan kaynaklanan bir sorundu. Yoksa yazacak bir konumuz hep vardı: ))

Foto-Yorum bölümüyle uzaktaki Adanasporlulara maçların atmosferini bir parça da olsa yaşatmayı amaçladık. Dileriz tatmin edici olmuştur. Futbolla ilgili her yazımızı Adanaspor sevgisiyle yazdık. Kimseyle bir ahbap çavuş ilişkimiz yoktur, olmaz da. Bu anlamda ilhamımızı, gücümüzü, cesaretimizi, yazma şevkimizi, inadımızı Adanasporluluğumuzdan aldık. Adanaspor’un menfaatleri için yazdık ve yazmaya devam edeceğiz.

Bu ülkede tanık olduğumuz bizce yanlış, eksik ve ucube olan her şeyi eleştirdik; eleştirmeye devam edeceğiz. Güzellikleri alkışladık, hak edene değerini verdik. Devam edeceğiz…

(Kaplanpenche’ye yaklaşık 15 ülkeden binlerce giriş oldu bu 1 yıl içinde. Bu ilgi artarak devam etti. Dolayısıyla bu durum bize hep yazma, daha nitelikli yazma, mümkün olduğunca nesnel yazma sorumluluğunu yükledi. Kaplanpenche tamamen “yaptığı işten haz alma” anlayışıyla devinmektedir. Hiçbir maddi karşılığı filan yoktur bu işin. Reklâm aramayı, almayı asla ve kat’a düşünmüyoruz.)

Tribündeki, sokaktaki, evindeki, işindeki her insanın kendince doğru, haklı bulduğu bir dünya görüşü vardır. (Bu fikirlerin niteliği kendine göredir -aslında her insan kendi başına bir siyasi parti iken- niceliği en yakın partiye verilen oylarla resmileştirilmektedir.) Ama hayatın içinde bu ayrı fikirleri birleştiren o kadar çok ortak nokta vardır ki (işte Adanasporluluktur, mahalle okul arkadaşlığıdır, ekonomik yakınlıktır, meslektaşlıktır, aynı sınıfın insanı olmaktır…) bu durum ister istemez bizi bir anlamda “kaderleri, kederleri ve sevinçleri ortak olan insanlar” konumuna getirir. Ve son tahlilde tüm bunlar aynı renkler altında çatışmayı değil birlikte hareket etmeyi zorunlu kılar.

Bu 1 yıl içinde emeği, desteği, sevgisi, eleştirisi olan herkese teşekkürler. Hep görüşmek dileğiyle… Kaplanpenche…

Kulüpten son açıklama şöyle:
"Görüşülen Nijeryalı 2 oyuncu önümüzdeki günlerde kampa katılacaktır. Ayrıca Altan ile görüşmeler devam etmektedir, önümüzdeki hafta içerisinde bu transfer de netliğe kavuşacaktır."

Evet, açıklamanın içeriği budur. Başka açıklamalar da vardı, fakat onların hemen hemen hepsini dün yazmıştık. Bakınız biraz alttaki yazı... (Bu kez siyahi futbolcuların kalitesini tutturacağımıza inancımız tamdır: ))

ADAM/sanat'ın Ağustos 1993 tarihli kapağından alınmıştır...

Futbol sadece Avrupa'da ve büyükler arasında oynanmıyor elbet. İşte Adana'nın bir mahallesinin herhangi bir sahasında da oynanıyor futbol, hem de en klas bir biçimde.

Yeni sezonda Bank Asya 1. Liginde mücadele edecek olan Adanaspor'da transfer harekâtı tüm hızıyla sürüyor. Dış transferde bugüne kadar Gebzespor'dan Engin, Giresunspor'dan Cem'i transfer eden Turuncu-Beyazlı ekip Samsunspor'dan Mehmet Hakkı Hocaoğlu ile prensipte anlaştı. Geçen sezon mevcut kadroda yer alan Ahmet Yıldırım, İlker, Hakan Gedik ve Yılmaz Özlem ile yollarını ayıran Adanaspor iç transferde sözleşmesi devam eden futbolcular ile tek tek masaya oturarak fiyat konusunda anlaşma zemini arıyor. Cem, Fevzi ve Ahmet Çenet ile henüz anlaşamayan Turuncu-Beyazlı ekibin bu futbolcular ile tekrar masaya oturacağı öğrenildi. Adanaspor Kulüp Başkanı Bayram Akgül, yeni sezonda şampiyonluğa oynayacak bir kadro oluşturmak için kolları sıvadıklarını söyledi. İç transferde hiçbir futbolcunun önemli boyutta sorun çıkarmayacağını belirten Akgül, " Hemen hemen iç transferde bütün futbolcular ile görüştük. Her futbolcumuz anlaşma taraftarı. Dış transfer çalışmalarımızı da büyük bir titizlik içerisinde sürdürüyoruz. Geçen sezon kiralık olarak forma giyen kaleci Tolgahan'ı tekrar kadroya dâhil etmek istiyoruz. Ancak kulübü Gaziantepspor bu kaleciyi verme taraftarı değil. Teknik direktörümüz Hüsnü Özkara'nın verdiği rapor doğrultusunda transferlerimizi sürdüreceğiz. Adanaspor taraftarları izlerken zevk alacakları bir takım oluşturacağız" dedi.

Öte yandan Adanaspor Teknik direktörü Hüsnü Özkara, Adana'da ilk basın toplantısını yarın saat 11.00'de Çukurova Gazeteciler Cemiyeti'nde yapacak.

Kaynak: bankasyabirincilig.com

zamana zeyl

kopmuş bir uçurtma, rüzgarda

çocuklar, çığlıklar, ağaçlar, elektrik telleri ...

birden kaybolan görüntüler

siliniveren yüzler

savruluveren sesler

bir aşk, benim için ölür müsün, diyor

ne için ölünür öyle ölünürse

aramak, beklemek, kanamak ...

sırasını kaybettim günlerin

gün on iki saat bazen sekiz

bilmiyorum işte

salı, bileklerini kesiyor banyoda

perşembe, kaba bir fahişeye dönüşüyor

anlayamıyorum ne olduğunu

hangi gün dişidir hangi gün tanrı enlil

cumartesiye sevdalanıyor hepsi

biri belalı, biri berduş, biri serkeş

sanıyordum ki hepiniz atlasın kızlarısınız

karanlıkta yiten sevgili

unuttuğum adınız

boynuna dolanmış ipleri, kaçamıyor

çok kolay ölüyor zaman

ömür bunu hak etmiyor

ve neden, bu kadar yalnızım, diyor ...

 

çarşamba

IV. şiir

tam ortasındayım sanıyorum yolculuğun

bir seninle yürüyorum

bir sensiz

bir varsın, masal kızı gibi

bir yoksun

bir döngüsün, kara

bir gecesin, bir yıldız, bir nergis...

ama ansızın sensin

bugün bir öykücüğüm ben, seni beni anlatan

bir gelgit işte, sana bana dair

bugün bir beklentiyim kendi kendine

bir karartıyım

ertelemeyim, kötü hayat koşullarından

vakitsizliğim, meseleyim, muammayım ...

seni gördüğüm ilk gün’üm

ben bugün kördüğümüm

kargıyım, kargışım, alkışım ...

soruyum bugün ben sana bana

azım, azıcığım, gideceğim, biteceğim, öleceğim... bugün...

zeyl

“açılış cıngılı... radyo tiyatrosu dinlerim

bir roman bir hikaye...

çatı katında kaybolan fotoğraf olurum

Son Tren olurum alıp götüren her şeyi

derin bir ayrılık acısı olurum...

Süslü Karakol Durağı’nda olurum

her gece seni beklerim, her camda seni görürüm

yanlış vakitlerde yanlış bir yolcu-

bir aldanma olurum ben aşk oyununda...

evlerde kaybolurum...

Mapa Melikesi olursun sen, Nilgün

İstanbul’da tutulurum sana, Mısır’da arar Uzakdoğu’da

tenha adacıklarda bulurum seni, bir ‘gün’ gibi bulurum

Jivago gibi, yanı başında belki, senden habersiz ölürüm

yürür gidersin benden habersiz... ölürüm ...”

ve çarşambadır bir dörtlemede

ölüme gönderdiğim pusula.

Haftaya Dair

 

II. şiir

gelmediğin gündür bana veya gelmeleri ertelediğin ...

tersine bir tatilde sıkıntıdır

kısa yolculuklar, kağıt oyunları, uykuyla avunma

derinleşen yalnızlıktır işte ...

zeyl

“uyandım, yoktum yorgundum

sokağa baktım, belki görünüverirsin diye

dinlemedim haberleri
umurumda değildi dünya

müzik dinlemedim, kitap okumadım

bir zil sesi düşledim, bir zil sesi düşlemedim

ağlamadım yalnızlığa, kendime acımadım

hiçbir şey içmedim güpegündüz

hiçbir şey düşünmedim, seni hiç düşünmedim ...”

pazartesiydi

en dışlanmış günü kamunun

benim…gecenin ...

haftaya dair

cumartesi
VII. şiir
“ rüyamda gördüm seni,
ondan mı ki erken uyandım
balkonda bir sigara içtim
içime çekmeden, üşüdüm

bir sahafa uğradım, bir haber aldım
sana bir haber yolladım
bekledim seni
yan yana kimsesizlikle
bir anahtar aldım

bir gülücük bıraktım ah , birçok dilemma
ağyar mıyım, ağyar mıyız ... biz
mağrurluğu düşündüm iğrendiğim bir aşkta

garlara yürüdüm yan yana, bir başıma

yorgun banklar, çöp kutuları (tahtadan)

palmiyeler, kullanılmayan raylar, ölü vagonlar

gölgeler, bir adam, falcı kadın aklımdaki yüz, kalbimdeki yara ,
taş bina, tren sesi ...

zeyl
“bir fotoğraf çekecektim gölgeler, ışıklar, renkler uyuşabilseydi

uzakları (ben kendim)bir edecektim ...

kalbimde bıraktığım fotoğraflar gibi

kısa metrajlı bir film

iki oyuncu / iki seyirci

sonunda mutlulukla değil beklentisiyle avunulan

bir anahtar, uzun bir yol -

bir hırka, bir gömlek, tozlu bir kazak

aklımda hala

gözümden öptü ,alnından öptüm

aşk mı bu yoksa ah mı ...

sonra Haşim, sonra akşam , sonra şarap

sonra sen, sonra ben, sonra sonsuzluk -

sonsuzluğa vurulmuş sen

yanlış bir zamanda

ah, sen ... “

zeyl’in zeyl’i
(ne güzel bir gün bu

birkaç şiir , biraz öykü; Havuçlu Pilav Meselesi

biraz müzik , belki sessizlik, biraz keder ...

n’olur bitmesin gün bugün ...)

aslında cumartesidir bende keder

(ki kalır) gün biter ...

Siyasetin futbola son hızla çift dalmasının Hasan Doğan'ın federasyon başkanı olmasıyla noktalanacağını düşünmek ancak safdillik olurdu. Zaten kulüp yöneticilerinin de böyle bir haksız rekabete engel olmak gibi bir erdemliliği yok, mümkün olduğunca bundan yararlanma var. Her iki taraf da, yani hem yönetici hem de siyasetçi aynı şeyi düşünüyordur: KULLANDIM! Bu enstantanede olan milletin parasına oluyordur. Öyle ya kimse cebinden harcamıyor o paracıkları.

Milletin, devletin maliye bakanı, bilimum bakanları bakın nelerle uğraşıyor...Biz de oturmuş buradan masum futbol hayalleri kuruyoruz. Ülkenin futbol ortamında hal ve gidiş böyleyken durun bakalım daha nelere şahit olacağız...

Büyük Türk Şairi Nazım Hikmet'in ölümünün 45.yılı... Nazım Hikmet hakkında herkes bir şeyler düşünür ve söyler. Bunlar da genelde siyasal görüşlere göre şekillenmiş ve de kalıplaşmış yaklaşımlardır. Biz onun büyük şair olduğunu söyleriz, başkası onu öncelikle siyaseten reddeder ve beğenmez. Bizim de Nazım Hikmet'i öncelikle fikirleriyle benimsediğimizi söyleyebilirler...Doğruluk payı yok değildir bu düşüncelerin. Lakin biz sanatçıyı evvela sanatıyla severiz;Necip Fazıl'ı, Sezai Karakoç'u şairlikleriyle nasıl yüceltiyorsak Nazım'a da öyle yaklaşıyoruz.

Nazım Hikmet'ten bir şiir ile bağlayıp analım o büyük şairi:

MEMLEKETİMİ SEVİYORUM

Memleketimi seviyorum :
Çınarlarında kolan vurdum, hapisanelerinde yattım.
Hiçbir şey gidermez iç sıkıntımı
memleketimin şarkıları ve tütünü gibi.
Memleketim :
Bedreddin, Sinan, Yunus Emre ve Sakarya,
kurşun kubbeler ve fabrika bacaları
benim o kendi kendinden bile gizleyerek
sarkık bıyıkları altından gülen halkımın eseridir.
Memleketim.
Memleketim ne kadar geniş :
dolaşmakla bitmez, tükenmez gibi geliyor insana.
Edirne, İzmir, Ulukışla, Maraş, Trabzon, Erzurum.
Erzurum yaylasını yalnız türkülerinden tanıyorum
ve güneye
pamuk işleyenlere gitmek için
Toroslardan bir kerre olsun geçemedim diye
utanıyorum.

Memleketim :
develer, tren, Ford arabaları ve hasta eşekler,
kavak
söğüt
ve kırmızı toprak.
Memleketim.
Çam ormanlarını, en tatlı suları ve dağ başı göllerini seven
alabalık
ve onun yarım kiloluğu
pulsuz, gümüş derisinde kızıltılarla
Bolu'nun Abant gölünde yüzer.
Memleketim :
Ankara ovasında keçiler :
kumral, ipekli, uzun kürklerin pırıldaması.
Yağlı, ağır fındığı Giresun'un.
Al yanaklı mis gibi kokan Amasya elması,
zeytin
incir
kavun
ve renk renk
salkım salkım üzümler
ve sonra karasaban
ve sonra kara sığır
ve sonra : ileri, güzel, iyi
her şeyi
hayran bir çocuk sevinciyle kabule hazır
çalışkan, namuslu, yiğit insanlarım
yarı aç, yarı tok
yarı esir...

Adanaspor'un eski futbolcularından ve alt yapı hocası olan Eyüp Arın Hüseyin Kalpar ile göreve gelmişti. Sevinmiştik. Çünkü Adanaspor'un istikbali açısından doğru bir hamleydi. Biz günü kurtarma derdinde değiliz, olamayız. Şimdi Hüseyin Hoca'dan boşalan yere geldi Eyüp Hoca. Bu da doğru bir hamle bizce. Hüseyin Kalpar Adanaspor'da belki umduğumuzdan az kaldı. Beklenti çok büyüktü. Planlar şampiyonluk sonrasına dairdi. Ama galiba Hüseyin Hoca, takımı yeterince tanıyamadı ve özellikle son iki haftada, yine bizce, yanlış hamleler sonucu hep beraber şampiyonluk potasından uzaklaştık. Mersin dönüşü zafer sarhoşuyken şimdi efkardan sarhoşuz :))

Önemli değil, her dert aşılır. Lakin futbol böyle bir şey işte, ille de olumlu sonuç bekler. Tam bir arena. Gidenin ardından atıp tutmayız. Yukarıdaki masun ve iyi niyetli bir eleştiri, o kadar. Kendini kanıtlamış bir isimdir Hüseyin Kalpar, yolu açık olacaktır. Gönül, daha mutlu ayrılmayı isterdi, şampiyonlukla filan.

Eyüp Hoca daha önce de aynı şekilde gelmişti takımın başına. Hatırlarsınız, Lig A'dan düştüğümüz yıl. Ahmet Ziya'nın yerine. Feyzullah'la birlikte çok iyi bir dönem geçirmişti. Adeta bitmiş bir takımı son haftalarda diriltmişti. Fakat kurtulmaya zaman kalmamıştı. Sonra da kapanış...

Şimdi durum farklı ve Eyüp Hoca da farklıdır. Zaman acılarıyla onu da iyice pişirmiştir. Adanaspor'un değerini en iyi bilenlerden. Netice itibariyle, sonuna kadar yanındayız Eyüp Hoca...

(fotoğraftakiler-soldan sağa-:Feyzullah, Candan Dumanlı, Eyüp Arın, İsmail ve Razık) 

Biz Aytaç Durak'ın bu gösterisinden usandık artık. Adana'nın bir kesiminin belediye başkanı olan Durak'ın bölgenin lider ve sulhçu başkanı pozlarından bize gına geldi.

Adanaspor'un başkanı Bayram Akgül'ü seviyoruz, Adanasporumuzu diriltti ve bize güzel günler yaşattı yaşatıyor. Ölen futbol sevgimize can verdi. Teşekkür ediyoruz. Ama artık Aytaç Durak'ın bu manevralarına kanmasa diyoruz. Bir kulübü ayakta tutmak, dahası şampiyonluğa oynatmak kolay değildir, anlıyoruz. Gelecek her türlü yardım bir avantajdır. Fakat Adana'nın sadece bir kesiminin belediye başkanı olan Durak'a hiçbir Adanasporlunun hiçbir minnet borcu olmaz, olamaz. DS'ye tonlarca yardımda bulunuyorsa Adanaspor'a da o kadar yardım etmek zorundadır. Evet, bu bir mecburiyettir. Fakat her şey ortadadır...Usta taktisyen bir parmak bal çalmalarla, yerel seçimler sürecinde, Adanaspor'un şampiyonluk fotoğrafına girmeye çalışıyor. İstemiyoruz...Yaptıkları komik yardımları (!) Adanaspor üzerinden gündeme gelmenin küçük bir bedeli olarak görüyoruz.

Bizim kimseyle kavga filan ettiğimiz de yok, bu yüzden bu birleştirme safsatasıyla da bir alakamız olamaz. Durak, Tarsus ve Şeker maçlarının kuzey kale arkası fotoğraflarına baksın. Ondan sonra bir birleştirmeden bahsetsin Tarsus'u ve Şeker'i de yanına alıp. Ama bize artık bulaşmasın... Adanaspor yoluna devam ediyor. Şampiyon olur veya olmaz(ki olacak)fakat  yoluna haysiyetye devam ediyor. Biz bunu seviyoruz. Düşmanlığımız yok; kurmaca ve türlü hesaplara dayalı dostluk hikayesine de karnımız tok!

Şu fotodaki ellere bakarsanız Durak'ın hangi eli nasıl kavradığını da gayet net görebilirsiniz. Gerçek duyguların tutuşlara yansıyan fotoğrafı... 

Şu son 5 beş haftada herkesin üst düzeyde göstereceği performansına ihtiyacımız var, taraftarından malzemecisine kadar. Lider girdiğimiz şu haftalar tarihi birer nimettir ve de bilettir; geleceğe kesilmiş bilet...İşte tam bu anda bizim en çok Oğuzhan'a ihtiyacımız var. Onun kalede tam bir kaplan kesilmesinin tam zamanıdır. Av olmayıp hiçbir avı da kaçırmayan bir çevik kaplan...Oğuzhan bizce bu aralar kelimenin tam anlamıyla böyle olmalı...Ama golcülerimiz de hiçbir fırsatı kaçarmayan başka kaplanlar, rakip kale önündeki avcılar olmalı...Bunlar olmalı ki ilerisinde hayıf olmamalı, vah'lar olmamalı...gayri şenlik olmalı...

...biz gol diye bağırırken o golü atan futbolcu böyle filelere yapışsa. Sonra biz de tellere yapışsak...sevinsek. Kaç oldu...eve bu kez şen dönsek, fotoları daha bir keyifle atsak galeriye...

futbol

Sokak aralarında, nadasa bırakılmış tarlalarda, sokağa çıkma yasağı olduğunda caddelerde, iki ev arasında, okul bahçesinde, turnuvalarda, işte halı sahalarda… Gazozuna, parasına, sahte bir kupasına, keyfine ve illa ki keyfine oynadığımız futbol… Seyirci olarak tribünlerde; mazide kalmış çocuk ruhumuzun can bulduğu, yeniden sokaklara, çılgınlıklara, eve üst baş kirli, korka korka dönmelere dair bir hatırayı canlandırmaktadır bizim için. Bizim için, eski zamanların dumanları arasında kalmış masum bir hikâyenin; uçurtmalar, bilyeler, topaçlar gibi değerli bir parçasıdır futbol. Yani çocuk yanımızın hiçbir yere gitmediğinin, yanı başımızda olduğunun en güzel tanığıdır da futbol.

Adam soruyor: Mutluluğun ne olduğunu bir çocuğa nasıl izah edersin?

Öteki: Bunu kelimelerle açıklayamam, der. Oynaması için ona bir futbol topu veririm, diye tamamlar.

FUTBOLUN REDDEDİLEN HALLERİ

İlk On Bir

• Futbol = Para zihniyetinin iktidarını reddediyoruz. ( Ama ne yazık ki elimizden reddetmekten başka bir şey gelmediğini de biliyoruz.)
• Üç dört büyükler egemenliğini de esefle kınıyor ve reddediyoruz. ( Bknz. Yukarıdaki parantez içi.)
• Süper Lig’in İstanbul ve Ankara kulüpleri tarafından işgal ve iğfal edilmiş olmasını hiddetle reddediyoruz.
• Haddizatında örtülü örtüsüz tüm ‘belediye futbol kulüplerini’ reddediyoruz.
• Siyasi manevralarla kayırılan, kollanan kulüplerin bu ayartmacaya kurban gidip de sus pus kalmalarını ve bu hazın hallerini sineye çekmelerini reddediyoruz.
• Seçim transferlerinin kadro dışı kalmamalarını reddediyoruz.
• Emeksiz galibiyetleri reddediyoruz.
• Lehimize de olsa, haksız kararları ve türlü hakem şaşkınlıklarını reddediyoruz. (Hakem hakkında yorum yapmak istemiyoruz, edebiyatıyla kaderine razı bir ezikliği de reddediyoruz. Ama futbolcuyu, antrenörü, hakemi vs’yi eleştirip de kaymağından bir parmak aldığı zalim kapitalciliğin futbol âlemi için usulden de olsa iki laf edemeyen spor yorumculuğunu da reddediyoruz.-bizimki de laf, hem kaymaktan filan bahsediyoruz hem de neler bekliyoruz.)
• Takımı kaybedince kendini kaybeden taraftarlığı reddediyoruz.
• Futbolcunun ‘oyuncu’ olanını reddediyoruz.
• Ve futbolda dönen onca paranın nereden geldiğini – nereye gittiğini hala idrak edememiş olmayı reddediyoruz.

VE HÜZÜN

Oysa ne neşeliydik İskenderun yolunda. O heyecanla daha da kısaldı yol. Bir buçuk saat önce stat önündeydik. Aynı keyifle de dönmeyi umuyorduk Adana’ya, her Adanasporlu gibi… Ama olmadı, olamazdı; çünkü bu sezon izlediğimiz en kötü Adanaspor vardı sahada. Doğru dürüst bir atağımız olmadı dersek abartmış olmayız. Bir iki cılız girişim, o kadar. Bu maçta rakip bizden daha iyiydi ve bu da zaten sonuca yansıdı:2–0. Sanırım acil önlem zamanı. Kemal Hoca takımı toparlayacaktır. Üst üste alınan kötü iki sonuç umarız erken uyarı devrelerini harekete geçirmiştir. Elbette toparlayacaktır Adanaspor; ki takımımıza yakışan da bir an önce bu krizi atlatmaktır. Haydi Adanaspor; sevenlerini, sana inananlarını mahcup etme…

Ömrümüzün En Güzel Hikayesi

Adanaspor’u hiçbir çıkar gözetmeksizin sevdiniz. Yani teklifsizdir bu tutku, riyasızdır, hesapsızdır. Bir aşka bağlanır gibi saf, duru, tertemizdir. Kutsaldır, anne baba sevgisi gibidir. Biliyoruz, Adanaspor’u siz böyle sevdiniz.

Süper Lig (o zamanki 1. Lig) şampiyonluğunu kovalayıp lig ikincisi olurken, UEFA kupalarına giderken, gol kralları çıkarırken siz oradaydınız. Beraber sevindiniz, beraber şarkılar, marşlar söylediniz.

Biliyoruz, Adanaspor’u siz böyle sevdiniz.

Kaybedilmiş maçları tribünde siz çevirdiniz, siz ateşlediniz Adanaspor’umuzu. O efsanevi Eskişehir, Konya maçlarının tribünlerini siz kurdunuz, o coşkunun en büyük mimarısınız. Üzüldünüz, ağladınız, yollara düştünüz. Ailenizi bile ihmal edip adeta Adanaspor için yaşadınız.

Biliyoruz, Adanaspor’u siz böyle sevdiniz.

En kötü günlerde bile takımınızın yanındaydınız. Herkes çekip gittiğinde siz yine oradaydınız. Vazgeçip umutsuzluğa düşenler, inancını kaybedenler oldu; ama siz kaçmadınız. Yolları sel, çığ, kar kapar bilirdik; ama Adanaspor aşkına o yolları siz kestiniz. Adanaspor ölmesin diye siperlerde göğüs göğse siz çarpıştınız.

Sizin içindi o centilmenlik ödülü. Bunun yanına siz vefakârlık ödülünü de kalbimizle aldınız. Liglere dönüp şampiyonluklar kovalayan Adanaspor’umuz aynı zamanda sizin eserinizdir.

Biliyoruz, Adanaspor’u siz böyle sevdiniz.

Futbol tarihinde bir taraftarın yaşayabileceği en büyük acıları yaşadınız, böyle bir tecrübeyi aştınız da geldiniz. Bu “dünyanın en güzel takımını” aynı zamanda siz yeniden var ettiniz; direnciniz ve emeğinizle, inadınız ve inancınızla, vefanız ve sevdanızla, aşkınız ve kavganızla…

Biliyoruz, Adanaspor’u siz böyle sevdiniz.

Şimdi tribünleri de yeniden yaratmanın zamanıdır.

Şimdi taraftar da kendi küllerinden yeniden doğmalı.

Yeniden tek yürek, tek nefes olmalı.

Biliyoruz Adanaspor’dan başka hesabınız hiç olmadı.

Ve biliyoruz ki Adanaspor’u siz böyle sevdiniz.    

Yıllardır o tribünlerde,

Acı tatlı günlerde,

Ömrümüzün en güzel hikâyesini yaşadık.

Hadi, şimdi hep beraber olalım,

Ömrümüzün en güzel hikâyesini yazalım.

Çin Mitolojisinde Kaplan

Dağların Kralı

Kaplan, vahşi hayvanların kralıdır. Eski zamanlarda kaplana kurban adanmasının nedeni tarlaları mahveden yabani domuzları yemesiydi. Kaplan, bir eril yırtıcıdır ve de ayrıca beyaz kaplan sonbahar ve Batı’yı simgelerdi.

Kaplan aynı zamanda cesaret simgesidir ve kötü ruhları kovabilir. Bundan dolayı mezarlarda taştan kaplan heykelleri vardır. Kaplandan o denli korkulurdu ki adı bile ağza alınmaz, onun yerine DAĞLARIN KRALI denirdi.

Ve de KAPLAN en güzel ve en derin anlamını Adanaspor'la bulmuştur! Fazla söze gerek yok:

YIRTAR BENCE KAPLANPENCHE

kaplanpenche manifesto

Kaplanpenche adından da anlaşılacağı üzere Adanaspor’a soldan destektir.
Adanaspor aşkıyla hareket edeceğimizi cümle âleme ilan ederiz.Hem ülkenin hem de Adanaspor’umuzun sol kanada her zamankinden fazla ihtiyacı olduğunun bilinci ve genel prensipleriyle hareket ederiz. Bunu yaparken kimseye saldırmayız, hakaret etmeyiz, küfretmeyiz; insanların ve kurumların kişisel haklarını, haysiyetlerini yok saymayız. Amma velâkin ırkçılığı, gericiliği, insanın bir başka insanı sömürmesini, emeksiz kazancı, emeğin yok sayılmasını, yozlaşmayı, avantacılığı, dönekliği, bilinçsizleştirmeyi, adaletsizliği ve de bu cephedeki bir alay aparatı reddederiz. İşimiz bireylerle değildir; ülkeyi, ülkeleri, sanatı, siyaseti, futbolu ve hayatımıza dair birçok inceliği çürüten bu bütüncül sistemledir meselemiz. Futbolda Adanaspor’dan, toplumsal anlamda ve siyaseten ezilenlerden yanayız. Sloganlarımızdan biri şudur(Orhan Veli’nin bir şiirinden uyarlamayla) : Solcuları severiz/ Adanasporluları severiz/ Ama Adanasporlu solcuları daha çok severiz. Diğer takımların taraftarlarıyla asla didişmez, takışmaz, atışmayız. Biliriz ki özellikle Anadolu kulüplerinin taraftarları takımlarına saf bir aşkla bağlıdır. Bunu anlar, bilir, hisseder ve de bu sevgiye saygı duyarız. Gerektiğinde dayanışma içinde de oluruz. Modern futbol mu dersiniz, ticari mi, endüstriyel mi; yoksa egemenlerin eğlendiği bir arena mı, enteresan ilişkiler sporu mu, paranın tanrı olduğu sportif bir araç mı… ne derseniz deyin işte bu ucubenin tüm hallerini reddederiz. Ama saf futbolu severiz. Adanaspor’un milli takımımız olduğunu ilan ederiz. Hiçbir grup, kurum veya organizasyonla resmi ya da gayri resmi herhangi bir bağımız yoktur. Bağımsızız ve bağımsızlıkçıyız. Muhalif bir girişimiz. İtaatsiziz. Derdimiz tek yumruk olmak; ama tercihimiz sol kroşedir. Kazanınca delirmeyiz; kaybedenin hüznünü hissederiz. Düşenin dostu oluruz, yani düşene bir tekme de biz atmayız; gerekirse tekmeye kafamızı sokarız. Adanaspor’un başarılarına elbette seviniriz. Ve fakat kötü gününde de yanında oluruz; asla ve asla takımımıza küsmez, sitem etmeyiz. Nihai amacımız Adanaspor saflarında yeni bir cephe açmak, takımımıza omuz vermek, Adanaspor’u şu sanal âlemde biraz renklendirmek, taraftarımızın bilincinde yeni sayfalar açmaktır. M e r h a b a…