Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
En güzel deplasmanlardan biri oldu hem bizim hem de Adanaspor için.
Tam bir inançla çıkmıştık yola. En azından birçoğumuz öyleydi. Temkinli olan da bir nevi “totem” yapıyordu haddizatında: ))
Kim yoktu ki orada…
Perşembeden yollara düşen Mehmet, sonra Murat, beri taraftan Serkan Hoca, Erkin, Ali abi ve Oğlu, Adanaspor basını… Cumartesi günü yola çıkan Şenol, Apo… Apo ki askerden önce son maçını izledi… Bir otobüs Turbeyler… İstanbul katılımı…
400–500 arası bir taraftar topluluğu Adanaspor için oradaydı.
Giriş böyle…
Maça gelirsek; çoğumuz hemfikirdi, sezonun en iyi futbolu oynandı.
Futbolda görmek istediğimiz, hayalini kurduğumuz her bir incelik tarafımızdan sahada uygulandı. Pas trafiği, yardımlaşma, baskı, gol isteği, kazanma azmi… işte tüm güzel ifadeler bu maçta bizim içindi…
Lakin 80 dakika civarında bir “rehavet” 2 gole neden oldu ve güzelim 4–0, 4-2’ye geldi.
Kardan zarar… Boş yere 2 averaj gitti. Bir de bin bir emekle atılan gollerin karşılığı böyle olmamalı…
Son iki hafta İbrahimoviç’in attığı iki golü hatırlayınız. Gelen topları hiç durdurmadan rakip kaleye göndermişti. Bizim Fevzi aynı kalitede bir gole üstelik daha zor bir pozisyonda soldan gelen topa sağ ayağın dışıyla vurdu, kavis de alan top yan filelere yapıştı.
Bu gol her şeyin habercisiydi.
İkinci yarıda Emre, Rahman ve İlyas harika gollerle maçı 4-0’a getiriverdi.
Evet, harika bir deplasman ve müthiş bir galibiyetti. Bu galibiyetin daha da anlamlı olması için hedef Orduspor…
Bir de Kartalspor taraftarına not düşmeden edemeyeceğim. Maçta önce kardeşlik türküleri, Kartal-Adana tezahüratları, hoş geldinizler, küfre hayır, centilmenlik pankartları; 4 golden sonra küfür ve taş…
Enteresan bir çelişkiydi…
Demek tribün olmak başka bir hassasiyet… Neyse…
İstanbul seyahatnamesini sonraki yazılarda konuşmak üzere…
Not: Maç fotoları Foto-Yorum’da…Tıkayınız...