Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
HATAYSPOR–1 ADANASPOR–3
Güzel bir oyunla üç puanı almayı bildi Adanaspor. Hep mücadele etti futbolcularımız, koştu, oyundan düşmedi. En gencinden en tecrübelisine kadar her oyuncu takımın galibiyeti için adeta savaştı. Sonuç daha da farklı olabilirdi: Bunun iki katını da atabilirdik, maç 2–2 de bitebilirdi. Neyse ki son dakikalardaki bir pozisyonda hakem sonucu etkileyebilecek bir düdük çalmadı. Oysa Adanaspor’un maç genelindeki oyunu, maçı ilk 60 dakikada koparacak düzeydeydi zaten. İleriki maçlarda bu türden sıkıntılar yaşamamak dileğiyle… Ha, rakip çok iyidir, bizden de iyi oynuyordur, o ayrı konu; ama Urfa maçında da olduğu gibi çok gol pozisyonu yakaladığımız durumlarda da bileti vaktinde kesmeli. Sonuçta bizim için güzel bir maçtı; gittik, gördük, gezdik, yendik, geldik. Deplasmandan galibiyetle dönmek de ayrı bir keyif… Hatay’ daki niceliği 150 kadar;ama niteliği ve yüreğiyle binlerce olan Adanaspor taraftarı da takımımızı hiç susmadan ve centilmence destekledi, koca bir alkışı da hak etti. İşin en enteresan tarafı da Hatay tribününde yaşandı, hazin mi deseydim? Çehresi artık değişmeye başlayan ve zaten yarı çağdaş olan ülkemizin tersine akışından tribünler de nasibini almaktadır. Tekbirli, ilahili Hatay tezahüratları yeni Türkiye’nin de aks-i sedasını bildiğimiz bir makamdan duyurmaya da başlamıştır! Heyhat! Ama futbolda bu işler tekbirle, duayla, maşallahla, işallahla olmuyor. Emek vereceksin emek! Alın teri yoksa hiçbir şey yoktur. Önce emek, sonrası… sonra…Neyse, bu çarşamba Tarsus’la zorlu bir maçımız var. Ama demiştik ya Adanaspor’umuz zoru sever. Tribünlerdeyiz…