Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
Aytaç Durak, Adana ve Adanaspor
Adana’da Aytaç Durak’ın kaçıncı dönemi, bilmiyoruz. Saymadık, saymak da bilmek de istemiyoruz. Kaç parti değiştirdi hizmet aşkıyla(!); bilmiyoruz, anlamıyoruz, anlamak da istemiyoruz. Bir Adana masalı olan metro mu? Sormak, dinlemek istemiyoruz. O enteresan köprü mü? Nasıl yapılabilir böylesi bir garabet, öncesinde nasıl bir plandır yapılır, hadi bir şaşkınlıkla adeta ilköğretim proje yarışmasından elenip gelmiştir bu plan ve fakat nasıl onaylanmıştır? Manalandırmak istemiyoruz. Şimdi de kısmen mi ne, yıkılıyor. Vay cebimizden giden alın teriyle kazanılmış paralarımız. Hatırlamak istemiyoruz. 20 (civarında) senede Adana’nın maddi manevi çehresine nasıl bir katkısı oldu acaba A. Durak’ın; şöyle bir bakıyor, görmek istiyor, yahu göremiyoruz. Ha, kimse doğası katledilen A. Menderes Bulvarı demesin, parklardır havuzlardır demesin; kimse, ama Kuzey Adana, da demesin; dinlemek istemiyoruz. Bir hikâye vardır anlatılagelir: Bakanlığın birinde bir dönem (üç ay diyelim hadi) işler çok güzel gider. Her şey yolundadır, insanlar çalışıyordur, hâsılı ilerleme kaydediliyordur. Nedir, ne değildir derken o arada makamda bakan filan olmadığı, oranın idari anlamda boş olduğu anlaşılır. Yani efendim geçen 20 sene boyunca, iddia edilecek gelişmeler, hiçbir belediye başkanı olmasaydı da gerçekleşirdi, eşyanın tabiatı gereği. Sözün özü, A. Durak’tan Adanaspor’umuza bir hayır olmadı, olamaz, olabilemez, olmayacak. Olmasın da yahu, olmasın, eksik olsun. Övgü, alkış, sevgi gayri hak edene gitsin bu camiada. Adanaspor üzerinden siyasetçiler kahraman olmasın. Aşkımız da kahramanımız da Adanaspor’dur, bu böyle bilinsin.