2018-06-22 07:07:02
hayır demenin vakti

Bay Keunerin Öyküleri

“Hayır, demeyi öğrenmiş olan Bay Tapanın evine bir gün, her şeyin yasadışı yönetildiği bir dönemde, bir ajan gelmiş. Kente egemen olanlar tarafından doldurulup onaylanmış kartını göstermiş, kartta yazılanlara göre; ayak bastığı her eve isterse sahip olabilir, aynı biçimde istediği her yemeğe de benim diyebilir ve üstelik isterse gözüne kestirdiği her kişiyi kendine hizmet ettirebilirdi.

Ajan oturup bir sandalyeye yemek ister, yıkanır, uzanır, yatar yüzü duvara çevrili, sorar uyumadan önce: “Bana hizmet edecek misin?”

Bay Tapan üstünü örter ajanın, sineklerini kovar, nöbet tutar uyuyan ajanın başında. Ve ilk günkü gibi yedi yıl dinler onu.

Ama bütün bu yaptıklarının yanında bir tek şeyi yapmamaya özen göstermiştir. Bu özen gösterdiği bir tek sözcüktür. Bu geçen yedi yılın sonunda ajan şişmanlamıştır çok yemekten, çok uyumaktan, çok buyurmaktan, ölür ajan.

Bay Tapan, ajanın ölüsünü artık kullanılamayacak duruma gelen yatak örtüsüne sarar, çıkarır sürükleyerek evden dışarıya, yıkar temizler divanı, badanalar duvarları, derin bir nefes boyu yanıtlar yedi yıl önceki o soruyu: HAYIR.”

Bertolt  Brecht

Bay Keunerin Öyküleri, Boyut yayınları, İstanbul, 1987, Çizgiler Behiç Ak, Türkçesi; Anna-Murat Çelikel.

Yazar: Editor