Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
Hiroşima
Dünyayı terörist radyoaktif saldırı tehlikesine karşı uyaran ABD, 64 yıl önce bugün Hiroşima'ya atılan ilk bombayla dünyanın ilk nükleer silah kullanan ülkesi olmuştu.
64 yıl önce, Hiroşama’ya atom bombası... Insan olmanın kaybettiği gün 6 Ağustos’ta... Sadece Hiroşimada 237.062 kişinin ölümüyle sonuçlanarak.
O güneşli sabah okulunun bahçesinde dolaşan bir kız Akihiro Takahaşi: “Eve doğru koşarken, ellerini öne uzatmış insanlar görüyordum. Bir şey taşıyor gibiydiler. Önce ellerinde kumaş var zannettim. Fakat bu kadar kişinin hepsi birden, üstelik böyle acayip tarzda kumaş taşımakta oldukları aklın kabul edeceği şey değildi. Biraz dikkat edince, taşıdıkları şeylerin kumaş değil, ellerinin karararak sıyrılan derileri olduğunu fark ettim.”
Seiko Ikeda içinse bu gün şunu ifade ediyordu:
“Gözlerimi açtığım zaman yüzüm fena halde acıyordu. Kollarım ve ellerim de ağrıyordu. Birdenbire yüzüm şişmeye ve siyahlaşan derisi dökülmeye başladı. Kollarım ve ellerim de aynı vaziyetteydi. Uzerimdeki bluz ve eteklik, iç çamaşırlarımla birlikte eriyip yok olmuştu. Bu halde oluşumdan utanç duyamıyordum, zira etrafımdakiler de aynı durumdaydı. Daha sonra aynaya göz attığım zaman, ağlamaktan başka bir şey yapamadım. Herkes bana çok güzel olduğumu söylerdi.”
Bizim dünya şairimiz Nazım ise o günü şöyle anlatmıştı:
KIZ ÇOCUĞU
Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.
Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.
Unutmamak ve hatırlamak adına...
Onur Caymaz
Fotoğraf için Gökmen'e teşekkürler...