Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
Ne Güzel Komşumuzdun Sen...
Mersin maçı macerası sabah 9 civarında başladı. Önce Tarsus’a uğramak gerekiyordu, matbaaya “Ömrümün En Güzel Hikâyesi” için. Zaten geciken işin bir iki ayrıntısı da halloldu ve maç havasına girildi. Ee, Tarsus’a kadar gelmişken Barmen Yusuf’a uğramadan da olmazdı. Bir bardak soğuk tombul Efes’ten sonra Yusuf’un galibiyet temennisiyle yola koyulduk; Ergün Abi, Halit, Toros Canavarı Erkut ve Kumcu Yusuf. Sonra Mehmet Hoca da katıldı ekibe…
Ali Cem ve Sevgili Azmi de oradaydı destek için. Evet, gün güzel başlamıştı.
Maça gelirsek, İsmail’in öngörüsü tutmadı, iyi ki tutmadı. Gerçi içimizden geçeni yazmamıştı ya o… biz kendi umudumuzla gelmiştik zaten maça. Hoş, Mbilla’nın o müthiş ve muhteşem gidişi olmasaydı olasılıkla Mersin’den gol sesi çıkmayacaktı. Zira Mersin İdman Yurdu forvetlerinin boş kaleye gol atacak mecali hiç yoktu.
İlk devre genelde Mersin kontrolündeydi. Bizim birse onların üç tane değerlendirilemeyen pozisyonu vardı. Kanımca ilk yarıdaki tutukluğumuzun temel nedeni ne yazık ki İlyas’tı. Hiçbir yan düşünce barındırmadan kuruyorum şu üç cümleyi: Adanaspor’un hazırdaki kadrosunda İlyas’ın yerinde oynayabilecek ve çok daha faydalı olabilecek en az iki futbolcumuz var. Sanırım Ekrem Hoca da bunu en kısa zamanda görecek. Kendi kendimize takoz olmanın alemi yok.
İkinci yarıda ne olduysa 60. dakika civarında oldu. Mersin forveti kalecimizle adeta baş başa bir rakı masası muhabbetteki kadar bire bir kaldı. Ama galiba işte o muhabbet hatırına enteresan bir vuruşla topu dışarıya attı İdman Yurdu oyuncusu. İşin rengi tam da o noktada değişti. Sıcaktan bunalan tribünümüz canlandı, futbolcularımız canlandı ve Mbilla’nın yukarıda bahsettiğimiz o gidişi sahne aldı ve Emre’nin ona boşalttığı alan… Sonra Fevzi’nin golü, harika bir pas organizasyonundan sonra… Devamında karşı ataklarla kaçan goller ve bir son dakika golü duran toptan yine: Mersin İdman Yurdu 1 / Adanaspor 2. yeni sezonda ikinci maçta ikinci galibiyet.
Maç sonu olaylara değinmeye gerek yok. Tahmin edeceğiniz gibiydi her şey. Taş atmalar filan. Neyse, dilerim bilmediğimiz birtakım tatsız olaylar yaşanmamıştır gördüklerimizin ötesinde.
Maç dönüşü Tarsus’ta Yusuf’a tekrar uğramak icabetti tabi. Keyifle girildi mekâna. Yusuf’un tebrikleri alındı. Ona soruldu takım TV’de nasıl görünüyordu diye (çünkü fotoğraftı, tezahürattı derken inanın maçın en az yarısı kaçıyor o telaşlı yoğunlukta). İlk yarı değil ama ikinci yarı çok iyiydi takım, dedi o da. Bu sezon Adanaspor iş yapar… Eh, Barmen Yusuf dediyse öyledir. Bize de gereğini yapmak düşer.
Hikayenin özeti ve maç fotoğraflarının gecenin bu saatine kalmasının sebebi budur…
Not:
Maç fotoları gecenin ilerleyen saatlerinde foto-yorumda. Biz buradayız…