Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
Bir anlamda şiir, bellekteki zayıflıklardan dolayı kaybolabilecek 'şey'lerin korunması tekniği veya aracıydı. En azından işin başında böyleydi.
Galyalı papazlar hiçbir şeyi yazıyla aktarmaz, onlar kutsal metinlerini papaz adaylarının belleğine teslim ederlerdi.
Sadece onlar mı, dini-tasavvufi edebiyatımız da bu yönteme başvurmuştu. Tasavvuf felsefesini belleklere şiirle kaydetmişti.
Belge kalır, ruh gider. Bu manada bellek, sözü canlı tutar, Dionysos'un yeniden dirilişi gibi sürekli yenilenir, güncelleşir. Çünkü devam ediyordur hayat..
Ki Dionysos efendimiz, şu koca şarap tanrısı...
Not: Bu yazıyı Adanaspor'a bağlamadan bitireceğiz. Ama ille de bir ilgi kurmak gerekiyorsa "Dionysos'un yeniden dirilme imgesi"nde bunu yapabiliriz :))
Fakat yazı, tamamen, şiir denen sihre dairdir :))