Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
Bir Çözümü Olmalı
Fevzi dile getirdi derdini maçtan sonra, Tolgahan da… Bakın adamlar orada çok net. Yekten küfür geliyor ve biz bunu duyuyoruz, diyorlar, etkileniyoruz… Daha ne desinler? Şimdi bunu doğrudan açık yüreklilikler dile getiren o insanlara bir kulak vermeli. Sözüm yine o tekilden takılanlara. Yoksa bu sayfaya giren arkadaşlarla belli bir duyarlılığı paylaştığımıza eminim, taraftarın genelinden eminim... Dertleşiyoruz sadece.
Onlar da yani sövenler de galiba bir tür Adanaspor sevgisiyle yapıyorlar bunu ve bu meselenin başka tribünlerde de yaşandığını gayet iyi biliyoruz. İsteyen yüzleşir, isteyen sorunu yok sayar. Biz “hedefimizi doğru koyarak” yani orada burada duran, amacı meçhul kitleye yapıyoruz eleştirimizi. Yüzleşe yüzleşe…
Karşındaki âşık olduğun takımın futbolcusu olmasa da, herhangi bir insan olsa da, sokaktan öyle biri olsa da, o şekilde yaklaşamazsın mevzuya. Olmaz. Yakışık almaz. İnsaniyete sığmaz. Delikanlılığın yanından geçmez. Tek kelimeyle ayıptır. Ödlekliktir. Haddizatında böyle bir şeye bire birde o küfürcülerin yüreği filan da yetmez. Düşünün, dolmuşla şehre iniyor, şoför arkadaş biraz hızlı gitti diyelim ve aynı zat yani tribünden topçusuna sinkaf eden şahsiyet kalkıp orada bir can meselesinde bile, tribündeki ifadesine yakın bir şekilde söyleyeyim, “yavaş gitsene… vs…” diyemez, en acil durumlarda hakkını arayamaz ama oradan kalkıp sahadaki insana sataşır. Çünkü onunla yüz yüze göz göze gelmiyordur.
Ne yapmalı? Uyarmalı, ne yapıyorsun, demeli, bir sus bre, diye bir hiza verilmeli. İnanın hemen bir ayara geliyorlar, yeter ki onların o kof, kişiliksiz “taraftarlıklarına” yenilmeyelim. Ki onların da taraftarlıkla bir ilgisi yok. Onların kendilerini bir şey; Adanaspor’u, Adanasporluluğu hiçbir şey zannetmelerine izin vermeyelim. Şiddet yasasına kadar bu mücadeleyi şiddetsiz halledelim, uyararak… Bir Adanaspor için. Lütfen…