2015-08-12 09:40:03
toplum düzenleyici şiddet

Bir solcu olarak elbette tek başına bir sosyalist iktidar isterim. Bu yolla ülkedeki birçok sorun; terörler, gericilik, hırsızlık, talan, yağma, ayrımcılık, ırkçılık, faşizm, mezhepçilik, eğitim karmaşası, sağlık problemi, gelir dağılımındaki adaletsizlik, yoksulluk, açlık, futbolun ta dibine kadar giren kapitalizm, emperyalizm, sonra komprador sermayecilik, üretememe… üstesinden gelinebilecek bir aşamaya geçecektir.

Bunlar bugünden yarına çözülecek sorunlar değil, yukarıda saydığımız birçok noktada çıkarı olan yerel veya evrensel unsurlar vardır ki onlar da zaten ellerindeki imkânları bırakmaya yanaşmayacaktır, toplumcu bir zihniyetin yerleşip uygulamaya geçmesi bu yüzden de zaman alacaktır; örneğin terörden nemalanan kesim ki bu terörün sürmesi için gizli veya açık bir şekilde çaba gösterecektir, bugünlerde de olduğu gibi.

Bunlar giriş sözleriydi.

Asıl konumuz iktidar, yani hükümet kurma işi…

Ülke çok kıymetli, bir Akp keyfiyetine daha fazla bırakılamayacak kadar kıymetli, güzel… Milli irade, 7 Haziranda bunu fark etmiştir ve bu örgüte ülkeyi artık tek başına yönetme hakkını vermemiştir, her ne kadar bu örgüt 7 Haziran sonuçlarına yansıyan o milli iradeyi yok sayıp hala tek başına bir iktidar gibi davranıyor olsa da…

Kendilerine göre haklı sebeplerden dolayı Akp tek başına iktidarı hala çok arzuluyor, bunun için de erken seçime -en tepedeki tek adamdan aldığı basınçla da- oynuyor. Bu “oynama” esnasında da görüldüğü gibi memleketin ayarıyla da oynuyor.

En güzeli Akpsiz bir koalisyon olurdu ama olamadı.

Genel bir görüş şöyle: Bari Chp’nin içinde olduğu bir koalisyon, icap ettiğinde ki bu çokça icap edecektir “hop dedik” diyecek bir gücün iktidardaki varlığı Türkiye için tek parti iktidarından “şimdilik” daha iyi olurdu.

Evet, anlaşılabilecek bir iyi niyet.

Ama karşıda yine kendilerine göre haklı sebeplerden dolayı devleti on bin sene önceki bir ilkelliğe yani bir liderin yasayı söylediği ve toplumu da buna göre denetlediği modele dönüştürme gayreti var.

Bu da bir başka mesele.

Yazının sonuna biraz eski bir kitaptan (1991 basımı bir kitap) alıntı yapacağım, alıntının işaret ettiği şey de bugünü değil binlerce yıl öncesinin bir düzeneğini anlatıyor. Şöyle diyor:

Barış zamanı iktidarlar zayıflar.

Savaşta ise iktidar güçlenir.

Zorlatıcı olur.

Kümenin askeri potansiyelini dile getirir.

Dış tehlikelerde küme içi kaynaşmayı doruğa çıkarır.

Buna toplum düzenleyici şiddet deniyormuş dostlar.

 

Bu arada, oyumuz artıyor diye konuşmuyorlar mı orada burada! Vah ülkem...

Yazar: Editor