Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
Suntay da iyi Adanasporlulardandır. Yine bir maçtayız. Adanaspor-Yozgat maçı. 2.ligdeyiz. Güney kale arkasındayız. O zamanlar tribünler arsında tel mel, engel yok.
Derken efendim 1-0 mağlup duruma düşüyoruz ve Adanaspor’a dair batıl inançlarımız devreye giriyor:
-Hadi bakalım, burası yaramadı. Yer değiştirilecek.
Biz maratona doğru Arjantin köşeye geçiyoruz. Gol ve 1–1. Tabi o zamanlar “Adana turuncudur Ooleey” yok. Dolayısıyla böyle bağıramıyoruz. Ama sonra ayak mı değiştiriyoruz acaba, kalemizde bir gol daha: 1–2. İlk yarı öyle bitiyor. Birbirimize bakıyoruz. Evet, 2. yarı maratona geçilecek. Dakika 70 civarı bizden bir gol 2–2. Ama bize galibiyet lazım. O halde yer değiştirmeye devam.
Ve soluğu kuzey kale arkasında alıyoruz. Ve maç Adanaspor’un 3–2 galibiyetiyle bitiyor.
Ve o maç, Adanaspor-Karabük maçı…
Kapalıdayız. Oturduğumuz yeri bir türlü benimseyemiyoruz.
Arada kalabalıkta Suntay’ı mı görüyorum ne, sonra kayboluyor o iri gövdesiyle. Yağmur bastırıyor. Kaçanlar üst kapalıya geliyor.
Biz alta geçip oradan fotoğraf çekelim diyoruz. Yağmur çok çok ıslatır eritmez ya. Bir de ne göreyim. Üç beş dakika sonra yan tarafımda Suntay.
Ve maçı, bu yer değiştirmelerden sonra 3–2 kazanıyoruz.
Ama bu sefer “Adana turuncudur ooleey…” diye bağırıyoruz: ))