Hiçbir kabilenin, değil yabancılara, birbirlerine bile yurtlarını satmaya hakkı yoktur. 
(Adanaspor Bucaspor maçından 62 kare için tıklayınız...)
Önce Bucaspor’u tüm içtenliğimle kutlarım. Tertemiz bir futbol oynadılar. Bir deplasman takımının yapması gerekeni yaptılar ve hak ettikleri bir 3 puan aldılar.
Maç boyunca saldırdık. Enteresan goller kaçtı. Direkten dönenler, altı pastan dışarı atılan toplar, son hamleyi bir türlü yapamamalar… Klasik bir sondur bu futbolda, atamayana atarlar. Öyle de oldu. Ama atmak için bu gencecik takım her şeyi yaptı. Kederim bu yüzden biraz daha az. Bir önceki yazıda demiştim diyeceğimi, bu yolda zaten şampiyondur bizim takım.
Ve fakat Buca yönetiminin feryadı hakem nezdinde bir karşılık buldu ve 10 dakikada 2 sarı kart ile takımın maneviyatını bozdu tekinsiz biri, döndü net iki penaltıyı es geçti ve Buca’nın golünden sonra kısmen “soğudu”…
“Hakemler için yorum yapmamak” sadece bir geyiktir, sahte işlerdir, kaderine razı bir acizliktir. Hata yapan hakeme eyvallah, ama iki metre önündekini “göremeyen, görmek istemeyen” emek hırsızı hakeme bir çift laf etmek de insanlık borcumuzdur, ki bir özdeyişte dendiği gibi “namuslular o namussuzlar kadar cesur olmak zorundadır…” Biz hep diyoruz bize gördüğünü çalan hakemler lazım ama bakar kör olmayanından, bir santim iltimas bekleyen adam değildir.
Şu da var, İzzet’in M Baddal’la olan pozisyonunda İzzet’e kırmızıyı göstermesi gereken hakem öyle acizleşmiş ve ezilmiştir ki o pozisyonu pas geçmek zorunda hissetmiştir kendini, o an o hakemin hükmünün bittiği noktaydı haddizatıda…
Evet, Adanasporumuz varsın böyle yenilsin...
Neyse, kısa keseyim; ama kimse bu futbolun masum bir seyir izlediğini söylemesin. Nokta, hatta üç nokta…