2014-12-31 13:34:01
yeni yılda yeni umutlar mı?

Bitmeyen Dejavu veya Kelebek Etkileri

Sevgili dostlar, senenin bendeki son yazısı bir tekrar yazısıdır ki “manidardır” hazindir, ağlamaklıdır, içler acısıdır, nereden nereye geldiğimizin veya gelemediğimizin, gidemediğimizin yahut neden yol kat edemediğimizin kara fotoğraflarından biridir.

Hani demiştim ya, ta 2009 yılında tribünde, özellikle maratonda  “arızalar” çıkmaya başladı diye.

Düzeltiyorum.

8 Eylül 2008’de başlamış malum işler. Arşivden çıkardım bu yazıyı. (Tabi arşivden benim de bir sürü çelişkim çıkar, bunu düşünen de haksız değil, haddizatında ben de masum değilim ;))

Tabi şimdinin birçok tribün emekçisi arkadaşım, kardeşim hürmet ettiğim dostlarım veya hiç tanımadıklarım o zamanlar muhtemelen henüz bebeydi veya ergenliğin maceralarında yol alıyorlardı;)) zira kabaca sayınca 7 sene oluyor bre:)

İşte aşağıdaki yazı... Devamında kimler linç edilmedi ki özellikle o “maraton seyircisi” tarafından…

____________

2008-09-08 18:32:35 Bir Başına

Issızlığın Ortasında

Dün akşamki maçta yaşananların trajik boyutuna değinelim, şu alıntıdan geçerek.

Ferit Edgü bir yazısında şöyle der:

Bir gün bu salonda, suçlu ya da tanık olarak bulunduğunuzda görecek ve anlayacaksınız ki bu ülkede adalet yoktur.
Bizler, işte o olmayan adaleti uygulayanlardanız. Sizlerse düşündüğünüz oranda suçlu…”

  • İki sezon üst üste şampiyon olan takımın taraftarı, 
  • ligin henüz ikinci haftasında 
  • ve evindeki ilk maçta 
  • hatalar yapan futbolcusunu 
  • en sert biçimde protesto ediyor. 
  • Dışarı, diyor; 
  • ıslıklıyor.

İşte tam bu noktada futbol bir infaza, devamında bir drama dönüşüyor. Burada artık taraftarın haklılığı veya haksızlığı tartışılmaz. Futbolcunun gollere neden olan hataları da söz konusu değildir. Şampiyonluğun bir hayale dönüşmesi korkusu da mevzuumuz olamaz. Veya hocadan başlayıp filelerimizde son bulan yanlışlıklar komedyası da hiç yazılmamış farz edilir. Hakemlerin basiretsizlikleri filan… Geçelim bir kalem…

Bir maç öncesinden kalan yükün altında sahaya çıkan, mevkisinin sorumluluğunu belirlenen taktiğe göre yürütmeye çalışan, buna bağlı neden-sonuç ilişkileri içinde o maç için hayati hatalar yapan, takımının yenilgisine neden olup günah keçisi ilan edilen, sahanın ortasında bir başına kalan, mesleği futbolculuk olup duyguları, onuru, hayalleri olan bir insanın 5 Ocak stadındaki yalnızlığıdır aslolan. Bu zalim düzenin (zafer, başarı, kazanmak, galibiyet vs. tarzındaki) sahte kelimeleri; tribündeki veya sahadaki, işindeki ya da evindeki hiçbir insandan daha değerli değildir.

Tek kalana yüklenmek kolaydır. Taraftarımız ne hazindir ki dün (7 Eylül Pazar, 2008) bunu yaptı. Bu acımasız infaza katılmayanlar da oldu. Susmak da bir tepki olsun, kabulümüzdür. Ama tepkilerin en yoğun olduğu maratonun ortasında hala vicdan sahibi biri vardı ki, o hayal ettiğimiz Adanasporlu (veya başka takımdan) bir taraftar portresi çiziyordu. “Kazanınca bağrınıza basar, kaybedince yuhalarsınız.” diyerek tepkileri durdurmaya çalışıyordu. O da bir başınaydı işte binlerce insanın içinde.

Biz burada sadece Ersan Âdem Gülüm adlı futbolcumuzu anlamaya çalışırken belki suya yazı yazıyoruz, kumdan kaleler yapıyoruz. Ama bir ince sitem olarak da 2. çoğula; “siz yine de duymayın, hissetmeyin, yok edin, ezin, umursamayın, zafer sarhoşu olun, düşene tekmeyi basın, daima kazanandan yana olun, adaletsiz bir hayatın içinde boğuştuğumuz-boğuştuğunuz için siz de adaleti vurun, katledin ve en nihayetinde bu linç’in bir parçası olun. Bakın âlem böyle, uyun…” diyoruz(!)

_______

Neymiş?

Mazi kalbimde bir yaraymış…

Mutlu seneler arkadaşlar!

2015; Adanaspor için, -o statükonun yeni bir “zihniyete” evrilmesiyle- umarım iyi bir yıl olacaktır. Ve ben hep umarım…

Bu da alıntı yazının orijinal bağlantısıBir Başına

Yazar: Editor